🔸دونده تنهای شبهایِ گورستان
نوشته : مهرداد میخبر
🔲 پدرم چند کامیون داشت که به دست راننده داده بودشان.
ازآن خانه موروثیِ قدیمی بیرون آمده بودیم و توی یک بنای تازه سازِ مدرن زندگی میکردیم.
کمی آنسو تر از کوچه ما بر فراز یک تپه بزرگ گورستان یهودیها قرار داشت. یک قبرستان قدیمی که زمانی دور کلیمیان قصرشیرین از آن استفاده میکردند. آن زمان من ۹ ساله بودم.
آقا ایرج که کامیون کمپرسیِ پدرم دستش بود، یک خانه تک و تنها داشت که درفاصله ای کم از آن گورستان بناشده بود و مسیر رسیدن به خانه او از میان قبرها ی کهنه میگذشت که بیشترشان روی خود یک تکه سنگ بلندحکاکی شده داشتند.
در آن دوران من روزگار ترسناکی را میگذراندم چون اغلب شبها به دلیل اینکه خانه آقا ایرج تلفن نداشت میبایست برای بردن پیغام پدرم به درِ خانه شان میرفتم.
برای یک پسرِ خردسالِ اهلِ خواندنِ داستانهای مهیج و ترسناک که تخیلی قوی دارد، این وحشت بزرگی بودکه مجبور باشد در دل سیاهیِ شب از لابلای قبرها عبور کند و به روی خودش هم نیاورد که میترسد.
این ترسِ پنهانِ غیرقابلِ ابراز حتی روی درس و مشقم هم تاثیر سوء میگذاشت و مخصوصاً هنگامیکه غروب آفتاب نزدیک میشد و من خدا خدا میکردم که پدرم پیغامی برای آقاایرج نداشته باشد، دیگر به هیچ چیز نمیتوانستم فکر کنم بجز وحشت و اضطرابی که گریبانم راچسبیده بود.
من از ۴ سالگی به اینطرف مادری نداشتم که به روحیاتِ من توجه داشته باشدولی پدرم آنقدرها هم بی توجه نبود و حتی چند باراز من پرسیده بود که آیا میترسم یانه ولی شرم حضور و غروری که داشتم مانعم میشد حقیقت را به او بگویم بطوریکه هیچکس از ظاهرمصمم و محکمم نمیتوانست متوجه شود که چه وحشت عمیقی در دل دارم.
منِ بزدل باآن ظاهرِ غلط انداز اینگونه خودم را به خانه آقاایرج میرساندم :
در حالیکه رگهایم بشکلی تصاعدی داشت مملو از آدرنالین میشد از همان درِ خانه خودمان شروع به دویدن میکردم و هنگامیکه ردیف خانه ها با چراغهایِ روشنِ سردرِشان تمام میشد و به ابتدای قبرستان میرسیدم ناگهان شدت دویدنم چند برابر میشد . توی قبرستان انگار داشتم پرواز میکردم. گام اول به زمین نرسیده بود ، گام بعدی میآمد و پی در پی پاهایم به زمین گورستان کوبیده میشد و فنر وار به هوا میجهیدم وآنهنگام که به درخانه ایرج آقا میرسیدم خدا خدا میکردم اهل خانه فوراً در راباز کنندتا مرده ای بیرون نیامده و مرا به داخلِ گورش نکشیده است.فقط چند لحظه مکث در آن سکوتِ مطلق کافی بود که دهها سکانس دهشتبار بر پرده خیالم منعکس شود.
منِ مغرور حتی در آن حال هم سعی میکردم بر خودم مسلط باشم . کنار درب منزل آقاایرج مکثی میکردم و آرام در را میکوفتم که نکند کسی بفهمد ترسیده ام.اگر آن غرورِ کاذب رانداشتم شاید بمحض باز شدن دربِ خانه تنِ لرزان خودم را درآغوشِ شخصی میانداختم که در را باز کرده است!
آن شبهای جهنمی ماهها ادامه داشت تا اینکه یک شب متوجه شدم پدرم داردتویِ گوشیِ تلفن آقاایرج راخطاب قرار میدهد.
یک چیزی درونم مشعوفانه مرتعش شد.بله؛ آقاایرج هم صاحب خط تلفن شده بود و من دیگر مجبور نبودم دونده تنهایِ شبهایِ گورستان باشم.
به کنجی خزیده پتو روی سر کشیدم و از فرط شادی گریه ای خفه و آرام را شروع کردم. نه کسی فهمیده بود که تا آن لحظه شبهای ترسناکم را چگونه گذرانده ام و نه حالا کسی میدانست که دارم خجولانه بخاطر حالِ رقت انگیزم به پهنای صورت اشک میریزم .
اکنون که به حال نزار آن شبهای اسارت در چنگالِ وحشت و گریه بی صدایِ شب آخرِ رهائی میاندیشم میفهمم که من حتی با خودم هم رودر بایستی داشتم چون فکر میکردم نباید از هیچ چیزی بترسم وآن ترسِ من از گورستان یک بیماریِ غیرعادی و عجیب غریب است که کسی جز من به آن مبتلانیست.