دهن کجی(نمایشنامه)

نوشته : مهرداد میخبر

(انتشاراین نمایشنامه به هر نحو یا استفاده از آن برای اجرای صحنه ای و ضبط تلویزیونی بدون اجازه نویسنده ممنوع میباشد )

آدمهای نمایش:زن.مرد۱.مرد۲
صحنه: سالن انتظار فرودگاه  و سه صندلی در کنار هم.

صدا از بلندگو:مسافرین محترم فلایت AF324،به مقصدپاریس.باعرض پوزش از تاخیر ایجادشده، پرواز شما تا نیم ساعت دیگر آماده حرکت خواهدبود.
زن با چمدان کوچکی جلوی پاها روی صندلی نشسته. مرد۱ چمدان بدست میآید.
مرد۱: ببخشید اینجا جای کسی نیست؟
زن: نخیر.بفرمائید.شماهم مسافر پرواز۳۲۴ هستی؟
مرد۱:(مینشیند) بله.
زن: منم عازم پاریسم.اینجاهمیشه برنامه های پروازش نامنظمه و تاخیرداره؟
مرد۱: شماهم مثل من یواش یواش عادت میکنین آخه تاخیربرای ایرلاین ها بصورت سنت دراومده.
زن: میتونم بپرسم برای چه کاری به پاریس میرین؟
مرد:تجارت فرش.
زن: چقدرهم عالی.
مرد:وپردردسر.شما باید دانشجو باشین.
زن:از کجا فهمیدین؟
مرد۱:یه حدس بود.
زن: این اولین سفرمه .بورسیه سوربُن هستم.
مرد۱:ورشته تون؟
زن:هنرهای نمایشی گرایش تئاتر.
مرد۱: اوه...چه حسن اتفاقی
زن:هم رشته ایم؟
مرد۱:دقیقاً.
زن:سوربُن
مرد۱:نخیر.؟من مدتهاست فارغ التحصیل شدم.
زن:پس این سفر یه سفر تجاریه.
مرد۱: دقیقاً
زن: کاراجرا هم انجام میدین؟
مرد۱: یه جورهائی کرمش تو تنمه ولی متاسفانه فرصتشو ندارم.
زن:امیدوارم در آینده وقت کافی برای خلق اثرداشته باشین.
مرد۱: من معتقدم که یه هنرمندواقعی هرلحظه از زندگیش داره اثر خلق میکنه.
زن: میشه بپرسم چرا تمرکزتون رو روی علاقه هنریتون نذاشتین؟
مرد۱: خب...داستانش مفصله.
زن: واحتمالاً یه مقدار شخصی.
مرد۱:ابداً...اگه بخواین میتونم براتون بگم.
زن: پس میتونم این تاخیر کسل کننده رو با شنیدن داستان شما جور بهتری تحمل کنم.
مرد۱: بله چرا که نه.من فرزند یه فراش هستم خانم. پدرم مستخدم مدرسه بودولی نه یه فراش بیسواد.اون کتابهای تاریخی و فلسفیِ زیادی رو خونده بود و همین باعث شد که جذب گروههای سیاسی بشه.
زن: اوه.چه کاراکترمتفاوت و جالبی.
مرد۱:کودکی و نوجوانی من توی یه دبیرستان پسرانه ممتاز در شمال شهر تهران گذشت واگه تعریف ازخودنباشه یه آدم فرهنگ دوست و باسواد بار اومدم. پدر که بازنشسته شد به روستای آباءاجدادیش برگشت و همون زمان من دیپلممو گرفتم وکنکور دادم.میدونید در رشته هنر چه رتبه ای آوردم؟
زن: احتمالا یه رتبه ممتاز.
مرد۱: رتبه ۱۰ خانم.
زن : فقط یه آدم شدیداً بااستعداد میتونه همچین رتبه ای کسب کنه. اونوقت کدوم دانشگاه تحصیل کردین؟
مرد۱: هیچ دانشگاهی.
زن: شوخی میکنین.آخه مگه میشه با اون درجه از قریحه و...
مرد۱:متاسفانه همون سال مادرم که مشکل کبدی داشت فوت کرد وپدرم توی یه جلسه درون گروهی دستگیرشد.حالا من باید ۴ خواهر رو سرپرستی میکردم که بزرگترینشون ۱۸ سال و کوچکترینشون فقط ۵ سال داشت.
زن: خدای من، چه مسئولیت سنگینی.
مرد۱:بله، من بهیچوجه نمیتونستم اونهارو تنها بذارم
زن : ۴تادختر قدو نیم قد.توی یه محیط روستائی.معلومه که نمیتونستین.
مرد۱:این ناکامی و اجبار تلخ تا سالها بعدمثل یک داغ بزرگ و دردناک روی قلبم موند.
زن:میفهمم.
مرد۱: من به کارتوی یه گاوداری مشغول شدم و  چند سال بعدهم پدرم توی زندون سکته کردو...
زن: متاسفم.
مرد۱:بعدِمدتی یه جوانِ کارآفرین به روستای مااومد و گروهی ازخانمهای روستارو توی یه کارگاه فرش بافی سازماندهی کرد.اولش خواهرهام جذب اون کارگاه شدن و بعداز مدتی منم بعنوان مدیرداخلی اون مجموعه انتخاب شدم که خیلی هم مجهز و بزرگ شده بود.
زن: خواهر هاتونم که دیگه هرکدومشون درآمدخودشونو داشتن.
مرد۱: بله،شکر خدا وضعمون داشت روبراه میشدو من تونستم توی یه دانشگاه غیر حضوری در گرایش ادبیات نمایشی ثبت نام کنم.
زن: چه خوب که بعداز اون همه مشقت علاقه اصلی خودتونو فراموش نکردین.
مرد۱: مگه میشه آدم اولین عشق زندگیشو فراموش کنه؟مدرک لیسانسم رو که گرفتم، همون مردی که براش کار میکردیم تونست بااستفاده از ارتباطاتی که داشت بورسیه کالج کلن رو برام بگیره.خواهرهامم که دیگه بزرگ بودن و از عهده خودشون بر میومدن. از طرف دیگه اون مرد کارآفرین منو برای بازاریابی فرش در آلمان تشویق کرد و کم کم تونستم در کنار تحصیل،مشتری هم برای محصولاتمون تو اروپا پیداکنم.
زن : یعنی تا این حد تولید اون کارگاه زیاد بود ؟
مرد۱: یادم رفت بگم.شرکت ماتوی چندین روستا در شهرستانهای همجوارهم کارگاه داشت وتولیداتش انقدرزیاد بودکه بشه روشون مانورداد.
زن: پس شماالآن برای همون آقاکار میکنی.
مرد: نخیر .ایشون دیگه درقیدحیات نیست و تموم اون دم و دستگاه متعلق به خواهر منه.
زن: درست متوجه نشدم...
مرد: اون آقاچندسال قبل بابزرگترین خواهرم ازدواج کردو پارسال در سفر برزیل براثر سقوط هواپیما توی اقیانوس کشته شد .

زن: باوجود این همه مصیبت بازم میشه گفت که شماخانواده خوش شانسی هستین.
مرد: درحقیت ما خانواده صبوری هستیم خانم. من فکر میکنم این زندگی پاداشی برای صبر ماست.
زن: تحصیلاتتون به کجارسید؟
مرد: تا دکترا ادامه دادم و درحال حاضر توی همون دانشگاهِ کلن استاد

پروازی هستم.
زن:ببخشید(با موبایلش مشغول میشود)میشه اسمتونو بپرسم.
مرد۱:دکتر امید بیهوده هستم و از آشنائیتون خوشوقتم خانمِ....
زن: سیماسعدی.
در این حین مردی که لباس کارکنان خدماتی به تن داردوارد میشود.
مرد۲:بازم چشم منودوردیدی مخ دخترارو کار گرفتی؟بلند شو لباس کارتو بپوش دستشوئیا نظافت لازمن.
مرد۱خجالتزده بلندشده،چمدانش را برمیداردوناگهان درِچمدان که کاملاًخالی است باز میشود.زن متحیر اورا نگاه میکند.مرد ۱ باعجله از صحنه خارج میشود.
مرد۲:من از شما معذرت میخوام. مردک عادتشه. بعضی روزها یه ساعت زودتر میاد و اینجوری خانومارو معذرت میخوام، بلانسبت شما ایستگاه میکنه.
زن: ولی من همین حالا سرچ کردم‌.ایشون واقعاً استاد دانشگاه کلن هست. باهمین اسم و همین چهره.
مرد۲: واقعاً؟
زن:(از روی صفحه موبایل میخواند) امید بیهوده استاد ادبیات نمایشی.اهل ایران . نیاسر. اینم که عکس خودشه.
مرد۲: میشه ببینم؟
زن: نخیرآقا موبایل وسیله شخصیه...چند وقته اینجا کار میکنه؟
مرد۲:یه ده روزی میشه...
مرد ۲ باعجله دنبال مرد۱ میرود و بعد از چند ثانیه با اوبرمیگردد.
مرد۲: توواقعا کی هستی؟
مرد: امید بیهوده.
مرد۲: خانوم میشه موبایلتو نشونش بدی.
زن: نخیر آقای محترم.
مرد۲: چراباید مشخصات وعکست تو اینترنت باشه.مگه تو کی هستی؟
مرد۱: اون من نیستم.
زن:پس اعتراف میکنی که به من دروغ گفتی.
مرد۱: ازشما که دانشجوهستی بعیده خانم.
زن: این چه ربطی به دانشجو بودن من داره.
مرد: منظورم اینه که خانم تحصیل کرده ای مثل شما نباید فریب بخوره.
زن:در برابریه دروغگوی خبره هرکسی فریب میخوره.
مرد۱: ولی شماهم دروغگوئی. مشخصات و عکس من تواینترنت چیکار میکنه آخه؟
زن:بایه آدم دروغگو نمیشه صادق بود.
مرد۱:البته من فریب نخوردم.
زن: دلیلش باهوش بودنت نیس.خودت که دیگه باید بدونی استاد دانشگاه نیستی.
مرد۱: اونو نمیگم.منظورم فریببه که شما زیر این ظاهر موجه در حال انجامشی؟
زن: من؟
مرد۱: بله.شما نه دانشجو هستی و نه میخوای بری پاریس.
زن: دیگه دارید به من توهین میکنید.
مرد۱: هیچ حقیقتی توهین نیست مگر اینکه شنونده اش دروغگو باشه.
زن:(به مرد۲)شما یه چیزی بهش بگو.
مرد۲:بیهوده، مواظب رفتارت بایه خانوم محترم باش.
مرد۱: ایشون محترم نیست چون (آهسته تر)داره مواد قاچاق میکنه.
مرد۲ با شک و تردید به زن نگاه میکند .
مرد۱: (به زن)رنگت داره مثل گچ سفید میشه.از ترسه یا بسته هاخوب آب بندی نشدن ونشتی پیداکردن؟
مرد۲: یاخدا...واقعاًتو کی هستی بیهوده؟
مرد۱ از جیبش نشان پلیس را درآورده و به آن دو نشان میدهد.
مرد۱: هفته قبل گزارشت رسید. چندوقته توی مسیر تهران امارات شیشه خالص جابجا میکنی؟
مرد۲: پس بخاطر همین هرروز یه خانمی رو اُسکُل میکردی.
مرد: چاره ای نبود.بایدیه جوری پیداش میکردم.
زن:مسخره اس.
مرد۱: فکر فرار به سرت نزنه.بچه ها همین اطرافن.
زن:(به اطراف نگاه میکند)همکاراتون؟
مرد۱: خودتو خسته نکن.اونها یه جائی هستن که شما نمیتونی ببینیشون.
زن: برام مهم نیست کجان چون شمادر اشتباه هستی. من عازم پاریسم و هیچ ماده مخدری همراهم نیس.
مرد۲: خب شاید راست بگه بیهوده.
مرد۱:بهترنیس بگی جناب سروان تا دهنت عادت کنه؟(به زن) من از شما معذرت میخوام خانم در حقیقت هدف ما دستگیری این آقا(اشاره به مرد۲) بود.
مرد۲: من؟
مرد۱: چندوقته توی این سالنها داری دزدی میکنی؟
مرد۲: دزدی؟
مرد۱: حرفای منو مث طوطی تکرار نکن.مگه همین دیروز چمدون اون مسافر بخت برگشته رو که دنبال بچه اش تو جمعیت میگشت ندزدیدی و قایم کردی تو اتاق کنار دستشویی؟
مرد۲: ای بابا.
مرد۱:به خیالت نقاط کور دوربینهارواز  حفظی؟ فکر نکردی بعضیهاشون متحرکن؟در عرض دوماه ده فقره دزدی وسایل توی این ترمینال گزارش شده.
مرد۲: به خدا اشتباه میکنی جناب سروان
مرد۱: قسم نخور.
مرد۲: من چیزی ندزدیدم.
مرد۱:ببین...میدم توآگاهی کاری سرت بیارن که مثل بلبل چه چه بزنی.
صدای بلندگو: مسافرین فلایتAF324به مقصد پاریس لطفاهرچه سریعتر به گیت شماره۲مراجعه نمایند.
زن: (خودش را آماده رفتن میکند)خب،من دیگه میتونم برم جناب سروان؟
مرد۱:کجا؟
زن:صدای بلندگورونشنیدین؟
مرد۱: شما که مسافرپاریس نیستی خانم.
زن:(کارت پروازش را نشان میدهد)ببینید...
مرد۱:کیفتو به من بده.
زن:آخه.
مرد:کیف.
زن بااکراه کیف رامیدهد ومرد۱ کارتی از آن خارج میسازد و به زن نشان میدهد.
مرد۱: اینم کارت پرواز شما.ببین، مقصد دوبی (بلیطی از کیف خارج میکند)این بلیط جعلی پاریس هم که مثل اون کارت تودستت کپیه.
زن :آخه نمیخواستم خانواده ام بفهمن دارم میرم دوبی.

مرد۱:خانواده کجابود؟بخاطر اینه که عامل یه باند قاچاق دخترهای بیگناه هستی. امامامورقانونونمیشه فریب دادخانوم.
زن: مسخره اس! اینو دیگه از کجات درآوردی؟
مرد۱:حاشامیکنی؟میسپرم تو اداره کمکت کنن زبونت بازشه.
زن: من فقط میخواستم پدرموسور پرایز کنم.
مرد۱:همه چیوواضح بگو.
زن: نه نمیتونم بگم.

مرد۱:باشه.میریم اداره آگاهی.
زن: پدرم به دلایل سیاسی نمیتونه بیاد ایرون.
مرد۱: جالب شد.و تو مثل یه دختر خوب خواستی بری دیدنش.
زن: آره.
مرد۱:خانوم مااز همه چی خبرداریم. پدرتو سالهاست فوت کرده.تورابط یه گروه ضدانقلاب با سرپل های خارج از ایرونی.
زن: نخیر.پدرنمرده.اون آزاد شد وبعدشم از ایران رفت.پدرم خیلی پیره،دیگه کارسیاسی و این چیزها ازش گذشته.
مرد۱:خوبه،پس اعتراف کردی که مرگش یه صحنه سازی بوده...خانم عزیزارباب پدرت ترامپ نزدیک نود سالشه ولی از شیطنت دست برنمیداره .مطمئنم پدرتم حالا حالاهاقصد داره در خدمتش باشه.البته پدرشمااین آقا هستن که الان ۶۵ سالشه.برای یه وطن فروش سن زیادی نیست.
مرد۱ به مرد۲ اشاره میکند .
مرد۲: معلوم هس چی داری میگی جناب سروان بیهوده؟
مرد۱:درضمن من حسین ماجدی افسر اداره اطلاعات هستم و ده روزه که تورو تحت نظر دارم. همدستهاتم توی فرودگاه شناسائی کردیم.
مرد۲:چی داری میگی؟اول منو به دزدی متهم میکنی،حالا هم شدم پدراین خانوم و مجرمِ سیاسی؟
مرد۱: بله...تو چندماهه که از طریق یه شرکت پیمانکاری اینجامشغول شدی. البته بااون شرکت هم کار داریم.
زن: ایشون پدر من نیست.
مرد۱: این یکیو راست گفتی خانم. ایشون بابات نیست.فقط داره نقش باباتو بازی میکنه.شمادوتا دارین روی طرح یه عملیات هواپیماربایی مطالعه میکنین.
زن: خدای من...عملیات هواپیماربایی؟
مرد۱:مثل طوطی جملات منو تکرار نکن خانوم.شمادونفر هیچ راه فراری ندارین.اینجاتحت محاصره اس.
زن: واقعاً دیگه شورشو در آوردی...میشه بگی چه اینجاچه خبره؟دوربین مخفیه؟
مرد۱: آره.اونجارو نگاه کن.دست تکون بده واسه دوربین.
زن و مرد۲ به سمتی که مرد۱ نشان داده نگاه میکنند.
زن: اونجاکه چیزی نیس.
مرد۱: دوربین گوشه سقفو نمیبینی؟
زن: اون که دوربین مداربسته سالنه.
مرد۱: دوستان از طریق همون دارن پایش میکنن.
مرد۲: من همینجاهستم.چرا فرارکنم؟ طلا که پاکه چه منتش به خاکه.
مرد۱:خب خانوم یادت اومد یاهنوز فکر میکنی دانشجوی سوربُن یادختر یه مجرم سیاسی پیر توی امارات هستی؟
زن: هردوش.
مرد۱: هیچکدومش گلناز خانم..شما دچار یا سری تروماهستی و این رفتار یه که برای گریز از تاثیرات ناکامیها پیش گرفتی.
زن: شما هیچی اززندگی من نمیدونین.
مرد۱: ماهمه چیومیدونیم. شماپدرو مادرت روبایه فاصله کم اونم اولو جوونیت ازدست دادی.نتونستی مثل برادرت بهروزدررشته موردعلاقه ات تحصیلات عالی داشته باشی.شوهرت آقا محمودهم که در اوج خوشبختیتون جوونمرگ شد.اما تو باید بااین حقایق کناربیای.
زن: من نمیفهمم چی میگی.
مرد۱: تاکی بایدبرادرت حواسش بهت باشه و نذاره کار دست خودت بدی؟
زن:ببین.این کارت پرواز منه.من باید برم امارات پیش بابام.
مرد۱: (به مرد۲)تویه چیزی بگو.
مرد۲:دخترم پدرتو سالها قبل توی زندون مرحوم شده.
زن: کافیه.اون زنده اس و من باید برم دیدنش.
مرد۱: باچی؟
زن:(کارت را نشان میدهد)بااین.
مرد۱:(کارت را میگیرد) این یه فتوکپی رنگیه. نیگاش کن..
زن:(باخشونت کارت را پس میگیرد) بدش من ببینم .
مرد۱: ببین خانم .ماشین بیرون منتظره که تورو برسونه کارخونه پیش برادرت.
زن : من باشما جائی نمیام.بگین بهروز خودش بیاد اینجا.
مرد۲ باگوشی شماره میگیرد و بعد ازگفتگوی کوتاهی که نمیشنویم روبه زن میکند.
مرد۲:برادرتون میگه فلش همراهته؟
زن:بله
مرد۲: میشه ببینمش؟
زن: پس برادر عزیزم فکر من نیس.میخواد به عشقش یعنی بیت کوینها برسه.
مرد۱: ما از جزئیات ارتباط شما چیزی نمیدونیم.
زن: اصلاً شما این وسط چه کاره این؟
مرد۱: مابازیگریم.
زن: بازم یه دروغ دیگه.
مرد۲:ما برای یه تراپیست کار میکنیم. شما چیزی از سایکودراما میدونی؟
زن: نه. و نمیخوامم بدونم.
مرد۱: مافقط داریم کارمونو میکنیم.
زن: نکنه شما هم فکر کردین من روان پریشم.
مرد۱:نه.این کار فقط برای درمان روان پریشها نیس.نمایش درمانی میتونه به افراد کمک کنه که ترس هاوناکامیها شونو بشناسن،باشرایط سختی که فقدان عزیزانشون ایجادکرده کنار بیان و...
زن: وباعث بشه یه برادر طماع دارائی خواهرش رواز چنگش بیرون بکشه.ها؟...
مرد۲: باور کن خانم ما فقط داریم وظیفه مونو انجام میدیم.
زن:خب.انجام دادین.حالا برین پی کارتون.
مرد۱: آخه...
زن واقعا شما نفهمیدین بهروزشما رو آلت دست خودش کرده؟
مردهامتعجب به یکدیگر نگاه میکنند.

زن:اون شیطونو درس میده.شمارو اینجافرستاده که به فلش برسه وگرنه براش اصلاً مهم نیس من چه حال و روزی دارم.
مرد۲: ما کاری به قصد و نیت برادرت نداریم ولی به هرحال تو حالت خوب نیس.
زن: من حالم خوبه لازم نیس کسی نگرانم باشه.
مرد۱:ما فقط داریم کارمونومیکنیم.
زن: شما کارتونوهمینجا متوقف کنین من دستمزدتونو میدم.
مرد۲: مسئله این نیس که...
زن :چرا .همیشه مسئله اصلی پوله. تعهدکاری و انسانیت و بقیه چیزا یه مشت مزخرفاته...چقدر؟
مرد: ها؟
زن: چقدر بهتون بدم دست از سرم بردارین.
مردها به یکدیگر نگاه میکنند.
مرد: نخیر.بهیچوجه... ما پول رو فقط در مقابل کارمفید میگیریم.
زن: مفید واسه کی.
مرد۱: معلومه.واسه خودت.
زن: اونوقت تشخیصش باکیه.
مرد ۱ ومرد۲ به هم نگاه میکنند.
زن: اگه تشخیصش بامنه من میگم کار شما برای من مضره.
مرد۱: ولی تو در وضعیتی نیستی که بتونی...یعنی...
زن: حرفتو نخور آقا. من روان پریشم و نمیتونم صلاح خودمو تشخیص بدم؟
مرد۱: منظورم این نبود.
زن: رودر بایستی رو کنار بزارین. پولتونو بگیرین و برین دنبال زندگیتون.من نفری ۳۰۰میلیون به هرکدومتون میدم. کافیه؟
مردهامجدداً به یکدیگر نگاه میکنند.
زن : میخواین یه مشورتی باهم داشته باشین؟
مرد۲: نه نه..ما تو شغل خودمون آدمهای متعهدی هستیم.
صدای بلندگوی سالن: پروازAF324 به مقصد پاریس هم اکنون از باند شماره ۳ بلندشد.
زن توی صندلی فرومیرودو نفس عمیقی میکشد.
زن: آخیش!!
مرد۱: (به مرد۲) مثل اینکه موفق شدیم(به زن)خب.اون پروازهم که رفت گلناز خانم . نمیخوای برگردی خونه؟
زن دست میبرد زیر روسری خود و تکه کلاه گیس بلوند جلوی سرش را بیرون میکشد.سپس آینه و دستمالی از کیفش خارج کرده و به پاک کردن گریمش می پردازد .
زن: فکر نمیکنین به نفعتون بود پولو میگرفتین و از این شارلاتان بازی دست می کشیدین؟.
مردهامجدداًبه یکدیگر نگاه میکنند.
مرد۲: میشه یه مقدارمبلغو بیشتر کنی؟ اونجوری شاید بتونیم در موردش فکر کنیم.
زن میخندد و لحظه به لحظه بر شدت خنده اش افزوده میشود.
زن: معذرت میخوام آقایون ولی شما خیلی آدمهای هالوئی هستین.
زن بلندشده دستش را دراز میکند که با مردها دست بدهد.
زن: من نگین خوشخو هستم، بازیگر حرفه ای و باهوش تئاتر.
مردها مات و مبهوت و بلاتکلیف خشکشان زده. زن دستش را می اندازد.
زن:شما نه حرفه ای هستین و نه باهوش چون بایه گریم جزئی تونستم خودمو جایِ گلناز بهتون قالب کنم وگولتون بزنم. میشه عکسیو که بهروز ازاون خواهرِظاهراً روان پریشش بهتون داده نشونم بدین؟
مرد۲:(لحن صحبت زن را تقلید میکند)نخیر نمیشه .گوشی یه وسیله شخصیه.
مرد۱ باعجله توی گوشی اش جستجو میکند،به عکسی خیره میشود و چندبار آنرا با چهره زن مقایسه میکند.
زن: کارم عالی بود .نه؟ گفتم که من حرفه ای هستم. اینبارپول خوبی بابت نبوغم گرفتم. گلنازواسه این کاریازده میلیاردبه من داده. باور میکنین؟یازده میلیاردتومن!
مردها به تته پته می افتند و هر کدام میخواهند چیزی بگویند ولی از فرط هول شدن هیچکدام موفق به انعقادکلمات نمیشوند.
زن: البته در مقابل اون پنج میلیون دلار بیت کوینی که باخودش به پاریس برد چیزی نیس.قراربود از این پول نفری پونصد میلیون هم به شما، البته به شرط همکاری کردن بدم که خودتون نخواستین و همش مال من شد.
مرد۱: یعنی گلناز پرید؟

زن:بله، نسخه اصلِ اون بلیط جعلیِ پاریس پیش خودش بود.
مرد۲:حالشم که خوبه و...
زن: آره.ارزششو داشت یه مدت خودشو به فراموشی و دیوونگی بزنه تابتونه میراث شوهرجوونمرگشو از چنگ برادرنابکارِ طماعش در بیاره( بلندشده و در حالیکه آماده رفتن میشود روبه مرد۱ میکند)از بدشانسیت بود که با گلناز واقعی روبرو نشدی.شاید اگه خودش بود باشنیدن داستان حق به جانبی که بارفتن توی نقش بهروز تعریف کردی تحت تاثیر قرار میگرفت و اینجور به اون و شمادونفر دهن کجی نمیکرد.به هرحال خانمها احساساتی هستن و گاهی همین مبدل میشه به نقطه ضعفشون.خب آقایون.دقایق مسرت بخشی رو باشما گذروندم.
زن ادای احترام میکند.مردها درمانده و شکست خورده روی صندلی هایشان می افتند و زن باقدمهای بلند صحنه را ترک میکند.
                 پایان.

مهرداد میخبر. پائیز۱۴۰۵