جنایت مجاز(نمایش نامه)

نوشته : مهرداد میخبر

(انتشار .اقتباس و اجرا بدون اجازه نویسنده ممنوع میباشد)

جنایت مجاز
               (نمایش در یک پرده)    
آدمهای نمایش:"سرجیو" : ۴۰ ساله ریشو ونامرتب
"پابلو": ۴۰ ساله آراسته و خوش پوش.درهیئت یک دون خوان

💢یک ملودی آشنای عاشقانه درحال پخش است، دو مبل راحتی دردوسوی میزی قرارداده شده که روی آن ظرفی پراز پرتقال وجوددارد.سرجیو روی راحتی سمت چپ لمیده و به آهنگ که از یک دستگاه پخش صوت طرح گرامافون پخش میشود گوش سپرده است .لحظاتی بعد سرجیو نگاهی به ساعت مچی‌اش می‌اندازد، سپس با ریموت آواز راقطع کرده و با موبایلش شماره می‌گیرد. صدای زنگ موبایل از پشت دربی که در سمت چپ صحنه است بلند میشود. سرجیو مضطرب بر خاسته و بسمت در حرکت می‌کند.پشت درمکثی میکند و سعی میکند برخودش مسلط شود. سپس از چشمیِ در آنسو را نگاه می‌کند.
سرجیو:مثل همیشه خوش قول و وقت‌شناس.همون جنتلمن همیشگی (در را باز می‌کند) سلام پابلو، خوش اومدی.
پابلو:سلام سرجیو. اوه اوه نیگاش کن ( از آستانه در گذشته ،وارد صحنه می‌شود.در دستش بطری روبان پیچ شده ای دیده میشود) چه سرووضعی به هم زده. حالت چطوره دوست قدیمیِ من؟
سرجیو: اوه، پابلو،پابلو...چقدر دلم برات تنگ شده بود.خوشحالم که میبینمت.
پابلو:تو...واقعاًخودِ سرجیوئی ؟چقدر عوض شدی .و اگه ناراحتت نمیکنه باید بگم که یه خورده پیرشدی
سرجیو :ولی زمان انگار برای تو خلاف جهتِ معمولش میگیرده.همچنان قبراقی و سرحال.
پابلو :حالا می‌خوای تا صبح همینجا یه لنگه پا نگهم داری دوست عزیز؟
سرجیو: ای وای. منو ببخش. همین جا بنشین (بانگاه به بطری که در دست پابلو است) خیلی لطف کردی پابلو(بطری را می‌گیرد و به برچسب  آن دقت می‌کند) مممم...این تکیلای میکستوی مکزیکی شب مارو باشکوه تر خواهدکردولی درکمال شرمندگی من نمیتونم همراهیت کنم.
ابلو نگاهی استفهام آمیز به اومی‌اندازد و سرجیو خنده کنان ادامه می‌دهد.
سرجیو:مدتهاست که دکترها هرنوع مشروب رو واسم قدغن کردن .
می نشینند وسرجیو بطری را کنار ظرف پرتقالها می‌گذارد.
پابلو: منو ببخش سرجیو. باور کن اگه می‌دونستم مشروب... 

سرجیو: نه نه اصلاً مهم نیست تو کار درست رو کردی.مهمونی که بدون مشروب لطفی نداره...ببین( دست به زیر میز می‌برد و گیلاسی بالا آورده ،کنار بطری می‌نشاند) میدونستم دست پر میای. تو مشروبتو می‌خوری و من از این پرتقال‌های رسیده و آبدار و شیرین .
پابلو : خبر غیر منتظره و ناراحت کننده‌ای بود دوست مهربونم.
سرجیو: خب حق داری انتظارشو نداشته باشی.سرجیو ،مرد کوهنوردی‌های سخت و پیاده‌روی‌های طولانی در طبیعت  حالا قلبش به تالاب تولوپ افتاده. ولی کاریه که شده.دو سالی میشه که این مشکل رو پیدا کردم و از همون موقع دکترها مشروب رو واسم قدغن کردن.اوضاع خیلی تغییر کرده دیگه از اون سرجیوی سرزنده و با نشاط که پا به پات گیلاسا رو خالی می‌کرد خبری نیست. بعدِ "استلا" دیگه هرگز نتونستم قرص و محکم رو پاهام وایسم.
پابلو :درحقیقت من بایداحوالتو می‌گرفتم ولی این توبودی که به فکر دوست قدیمیِ بی وفات بودی. منو ببخش.
سرجیو: خب هر آدمی گرفتاری‌هایِ خاصِ خودش رو داره. پابلوتو بهترین و صمیمی‌ترین دوست من هستی مطمئنم که کوتاهی نکردی وحتماً محذوریت هائی داشتی. خب دیگه غم و غصه رو تمومش کن.از الآن تاآخرشب باید مثل قدیما بنشینیم، گپ بزنیم و از خاطرات خوش گذشته بگیم( مشروب در گیلاس می‌ریزد) تو می‌نوشی و منم تا تهش همراهیت می‌کنم.(پرتقالی برداشته و خنده کنان به هوا می‌اندازد و می‌گیردش) البته با خوردن پرتقال .خب تعریف کن ببینم چه کارها می‌کنی؟
پابلو :کار؟...همون شرکت که توش کار می‌کردم... یادته؟
سرجیو: پابلو... پابلو ...مگه چند وقت گذشته ؟معلومه که یادمه. شرکت توسعه نرم‌افزارهای کاربردی. البته عنوانش یادم نیست. ف...فن...فنی..
پابلو : فنوزا دولوپمنت
سرجیو: آره...فنوزا(بسرعت پرتقالی را که در دست دارد پوست میکند، قارچهایش را از هم جدا کرده و با چشم به گیلاس اشاره می‌کند. پابلو گیلاس را برمی‌دارد و سر می‌کشد و قارچی پرتقال از دست سرجیو گرفته و میخورد)خوب بگو ببینم اوضاعش درست پیش میره؟
پابلو: اوهوم.خدا روشکر .به محض اینکه مالک شرکت شدم اونو توسعه دادم .محل دفتر رو هم عوض کردم.
چون ایده های بکرم جواب دادو تعداد کارمندهام به ۲۰ نفر رسید .محل قبلی برای این تعداد کوچیک بود.
سرجیو:(سورپرایزشده) مالکیت؟چقدر عالی(هیجانزده و با صدای بلند)این یه پیشرفت بزرگه پابلو... تبریک می‌گم. تبریک میگم( گیلاس بعدی را می‌ریزد و بدست پابلو می‌دهد)و حالا به مناسبتِ این موفقیتِ بزرگ گیلاس بعدی رو بالا بنداز. یالا دوست موفق و پرتلاش من (پابلو گیلاس را سر می‌کشد و سرجیو با دست خودش یک قارچ پرتقال در دهان او می‌گذارد و خودش هم می‌خورد) پس اوضاع حسابی رو به راهه. خوشحالم کردی (در صورت پابلو دقیق می‌شود)ولی حسم بهم میگه خودت زیاد خوشحال نیستی.
پابلو: نه... مگه میشه خوشحال نباشم؟ بهر حال مدتهااز این جریان میگذره و موضوع دیگه برام تازگی نداره.
سرجیو:( به سرعت گیلاس را پر می‌کند و به سمت پابلو می‌سُراند) ولی باور کن‌این خبر برای من یه سورپرایز شادی بخش بود. بنوش دوست من.
پابلو :(گیلاس را سر می‌کشد و از دست سرجیو یک قارچ پرتقال گرفته و می‌خورد) خب سرجیو از خودت بگو . الآن به چه کارایی مشغولی؟
سرجیو:( دمغ) من...همچنان همون شیمیستِ ورشکسته ای هستم که موسیقی تدریس میکنه. مثل همیشه چند تائی شاگردخنگول دارم که  توی همین آپارتمان بهشون تعلیم میدم و کماکان همسایه‌ها نسبت به سر و صدای کلاسهام اعتراض دارن( توی مبل فرو می‌رود) بعدِ رفتن استلا دیگه دل و دماغی برام باقی نمونده. ذهنم به هم ریخته اس و قلبم ناخوشه.گاهی طوری تالاب تولوپ می‌کنه که ناخود آگاه دستمو رو سینه‌ام فشار میدم که نکنه بیرون بپره.
سرجیو دستش را روی سینه فشار میدهدو سرش رامغمومانه به زیر می اندازد.
نور میرود و سپس زیر نور موضعی زردرنگ استلارا با موبایلی در دست می بینیم.
سرجیو :(صدا)خدارو شکرکه بالاخره صداتوشنیدم.الآن درست سه روزه که جواب تماسمو نمیدی استلا.اصلاً فکرشم نمیتونی بکنی که چقدر نگرانت بودم.
استلا :سرجیو...(بالحنی خجولانه)حقیقتش اینه که دیگه نمیتونم ادامه بدم.
سرجیو: (صدا) ولی عزیزم ماکه حتی قرار ازدواجمون رو هم گذاشتیم.میشه بگی چه اتفاقی افتاده؟
استلا:م..م..من نمیخوام در موردش حرفی بزنم سرجیو.تو یه مرد فوق العاده هستی ولی من دیگه نمیتونم.
سرجیو :(صدا) یعنی اون محبت عمیقی  که بینمون  شکل گرفته بود دروغ بود؟
استلا: نه نه.هرگز...من هیچوقت به تو دروغ نگفتم ولی...
سرجیو :(صدا) ولی چی؟
استلا:گفتم که....
سرجیو:باید ببینمت استلا.
استلا : نه سرجیو...نه.
سرجیو : استلا تو حتی یک بار از رابطه‌ات با من ابراز ناخشنودی نکردی پس چطور شد که یه دفعه...
استلا : هیچی نگوسرجیو...خداحافظ برای همیشه.
سرجیو(صدایش اوج میگیرد) : الو...الو..استلامن بایدباهات حرف بزنم.
نور میرود
نور می آید
پابلو:( دستان سرجیو را با هر دو دست گرفته) دیگه بهش فکر نکن سرجیو .سلامتیت از همه چیز مهمتره.اون اگه سهم توبود هرگز ترکت نمیکرد.
سرجیو:(با کلافگی )مغزم پر از سوالاتیه که جوابی براشون ندارم. اون عشق پرحرارت، اون نشاط سُکرآور... کجا رفت؟چطور شد که یه دفعه به بی‌تفاوتی و سردی و رخوت تبدیل شد؟(نگران می‌شود)من یه جورائی نگرانشم....پابلو.
پابلو :چیه سرجیو.
سرجیو:تو همشهری استلا هستی .فکر میکنی بتونی بفهمی کجاست و چیکار می‌کنه؟
پابلو:اوه نه...واقعاً نه .بارسلون شهربزرگیه ...
سرجیو:میدونم. چند بار تصمیم گرفتم بیام اونجا و دنبالش بگردم ولی هر باراین غرورلعنتیم اجازه نداد. فرضاً هم که پیداش می‌کردم. چی می‌خواستم بهش بگم؟ استلا غرور و شخصیتم رو زیر پاهاش له کرد ورفت.
پابلو: (باملایمت)سرجیوی  عزیز و حساس من. خواهش می‌کنم تمومش کن. اگه دلش باهات بود که نمی‌رفت. من معتقدم نباید نسبت به اونهایی که آدمو ترک می‌کنن حساسیت بیش از حد نشون داد.اون الآن داره زندگیشو میکنه بدون اینکه حتی ذره ای به تو فکر کنه و تو اینجا داری خودتو میکشی.
سرجیو:من تا سرحد مرگ داغونم.
پابلو: تسلیم تقدیرت باش دوست من.هنوزم دخترهای زیادی هستن که می‌تونن عشق و نشاط بهت هدیه بدن.
سرجیو:دو سال از اون روزها می‌گذره ولی من حتی یک لحظه نتونستم از فکر استلا بیرون بیام.تو که بهتر از همه می‌دونی چه عشق عمیقی بینمون بود.استلا حتی یک بار از رابطه‌اش با من ابراز ناخشنودی نکرد.اون با اینکه از یک خانواده متمول بودبه من عشق می‌ورزید. به من یه لاقبا که توی هفت آسمون یه ستاره هم ندارم.
پابلو: میگم سرجیو، وقتش نیست دنبال یه شغل متناسب با رشته‌ دانشگاهیت بگردی؟ کارخانه‌های زیادی هستن که دنبال متخصص شیمی می‌گردن. تو می‌تونی درآمد بالایی داشته باشی و در ضمن از این چهار دیواری کسل کننده هم خلاص بشی. من باکارخونه های زیادی کار میکنم و مطمئنم که رومو زمین نمیندازن.
سرجیو :خودم هم بدم نمیاد یه شغل پر درآمد و هماهنگ با رشته دانشگاهیم داشته باشم ولی دکترها تماس با مواد شیمیایی رو هم برام ممنوع کردن.
اون شکست لعنتی فقط روحمو فرسوده نکرد. من حتی دیگه نمیتونم یه غذای درست و حسابی بخورم.هر خوراکی لذیذی برام غدقن شده. سیب زمینی سرخ شده،فریتو ،آلبوندیگاس بیفتک ایتالیائی...آخ آخ ...اون بیفتکهای آبدار ایتالیائی رستوران آرزاک (به پیشانی میکوبد)یادته پابلو؟
پابلو : آره..مگه میشه فراموششون کرد؟
پابلوگیلاسی برای خود میریزدو سر میکشد. سرجیو بسرعت قارچ پرتقالی بدهن او میگذاردو خودش هم میخورد
سرجیو: اما حالا مثل یه بزغاله باید مُدام علف نشخوار کنم چون تموم اون خوراکیهای خوشمزه بر ام حکم سم رو دارن
شوربختانه درسن چهل سالگی  شرایط یه پیرمرد هشتاد ساله رودارم تجربه میکنم(پس ازلحظاتی مکث و تفکر) اوه پوزش منو بپذیرپابلو....دارم ناراحتت میکنم . خدامنو ببخشه. تو امشب اومدی اینجا که باهم خو ش بگذرونیم . اونوقت منِ نادون....
پابلو : نه نه ابداً...خواهش میکنم بامن راحت باش. من دوست تو هستم. اگه الآن سنگ صبورت نباشم پس این ر فاقت لعنتی به چه دردی میخوره؟
سرجیو :میدونی؟...بعدِ چندین سال این اولین مرتبه اس که سفره دلمو دارم برای یه نفرپهن میکنم...به تو نگم به کی بگم؟تو امشب باحضورت مرهم به زخم دلم گذاشتی(گیلاسی ریخته و بدستش میدهد)  خاضعانه ازت تشکر میکنم و در مقابل این فداکاری و تحمل سر تعظیم فرود میارم(تعظیم کنان قارچی پرتقال به او میدهد) بخور  رفیق بامحبتِ من.
سرجیو پخش صوت را باریموت روشن میکند و یک آواز اپرا را میشنویم. حدود یک دقیقه به همین منوال در حالیکه هردویشان هماهنگ با آواز سر و دست تکان میدهند سپری میشودو ناگهان سرجیو با ریموت صدا را قطع میکند.
سرجیو :(باصدای بلند) کافیه...واقعاً دیگه کافیه. اصلاً بیااز این بحث کسل کننده و ویرانگر خارج بشیم. بازم از خودت حرف بزن.فقط قبلش میخوام تصمیمی روکه همین حالا گرفتم اعلام کنم(شمرده شمرده و خوشحال ادامه میدهد) میخوام یه شب تو و همسرت رو واسه شام به همینجا دعوت کنم.(برای خودش کف میزند)هورا!!...البته میدونم مسیر دوریه و به زحمت میفتین ولی باور کن می ارزه چون تنها چیزارزشمند و مثبتی که در این یکسال هنوز توی وجودم دست نخورده باقی مونده قریحه آشپزیمه...تو که بارها مزه غذاهامو چشیدی.
پابلو : در کیفیت خوراکیهات که شکی ندارم ولی اجازه بده قبل از قبول دعوت سخاوتمندانه ات  صحبت و مشورتی با زنم داشته باشم.
سرجیو : حتماً...آره، باید باهاش در میون بزاری.بهرحال زندگی زناشوئی  آداب و قوانین خودشو داره و باید بهشون احترام گذاشت(قارچ پرتقالی میخورد)راستی پابلو یادم رفت ازت بپرسم. آخرش بالاخره باهمون دختره ازدواج کردی؟...منشی دکتر یاکوب رو میگم.دختربسیار خوبیه....
پابلو :(بطری را دردست گرفته و برانداز میکند) مممم...چه تکیلایِ قوی و بااصالتی...از یه دوست خریدمش.خیلی ازش تعریف میکرد.حسابی کله مو داغ کرده.
سرجیو:ولی کارخوبی نکردی که منو از لیست مهمونهات قلم گرفتی.
پابلو:(بطری را روی میز میگذارد)سرجیوی عزیز. من دورادور از اوضاعت باخبر بودم و اطمینان نداشتم که دل و دماغشو داشته باشی.
سرجیو :(فکورانه) قابل درکه الآن که فکرشو میکنم میبینم حق داشتی دعوتم نکنی. اوضاع روحی روانی افتضاحی داشتم.احتمالاً نمی اومدم.توی اون دوران جهنمی  بهیچوجه قادرنبودم ازدحام و سروصدای یه جشن عروسی شلوغ رو تاب بیارم.زورکی غذا میخوردم و بهمین دلیل هیکل بشدت نحیف و خجالت آوری به هم زده بودم. ریشهامو بگو...واااای...تقریبا تاروی سینه ام اومده بودن. اصلاً حال رسیدگی به خودمو نداشتم.شایدبرات غیر قابل باور باشه پابلو. منی که عاشق سینه چاک "پاواروتی" بزرگ هستم حتی نمیتونستم صدای اونو تحمل کنم. دیوونه ام میکرد. حتی دچار تیکهای عصبی هم شده بودم(ادای یک تیک عصبی رادر میآورد)اینجوری(میخندد)خجالت آور بود. نمیتونستم توی جمع ظاهر بشم چون تبدیل شده بودم به یه مترسک کج و کوله و ترسناک که باوزش بادتکانهای ناموزون و مسخره ای ازش سر میزد.
پابلو محض همدلی و تسکین دست سرجیو را میفشرد و چندثانیه سکوت برقرار  میشود.
سرجیو : ولی بهرحال سعی کن همسرتو قانع کنی که به دعوتم جواب مثبت بده .
پابلو : مانعی نداره. همین فردا مطرحش میکنم.
سرجیو : آره...به هرحال زندگی مشترکه و قوانین سختش(قار چ پرتقالی در دهان میگذارد)
لحظاتی سکوت برقرار است. پابلو که تحت تاثیر الکل قرار گرفته است با حرکاتی مستانه گیلاسی برای خود ریخته و به نشانه سلامتی به سمت سرجیو می‌گیرد .سرجیو سری به نشانه رضایت می‌جنباند.پابلو گیلاس را سر می‌کشد. هر دو چند ثانیه در سکوت به هم نگاه می‌کنند سپس پابلو که قدری هم تلوتلو می‌خورد بلند شده، جلوی سن پشت به سر جیو می‌ایستد.
پابلو:( لحنش تحت تاثیر الکل متفاوت شده است) میدونی چیه سرجیو؟( رو به سمت او برمی‌گرداند) تو واقعاً آدم درستی هستی. یه شخصیت مهربون و احساساتی داری. به هر حال هنر مندی و این مقامِ بسیار ارزشمندیه ...ولی(دوباره رو به تماشاگران می‌کند) گاهی بیش از حدحساس می‌شی به طوری که استحکامت رو از دست میدی و این چیزیه که زنها دوست ندارن توی مردشون ببینن. اونا تکیه‌گاه محکم می‌خوان نه یه دیوار ترک خورده.
سرجیو: خب من ...
پابلو :(بسرعت برمی‌گردد سر جایش می‌نشیند) سرجیو من قصدم انتقاد از تو نیست فقط دارم سعی می‌کنم یه سری از خصوصیاتت رو که ممکنه از خودت پنهون مانده باشه باز تعریف کنم. تورو قضاوت نمی‌کنم .آدمها همیشه احتیاج به دوستی دارن که مثل یه آینه واقعیتشون رو بهشون نشون بده. در ضمن بعنوان تعریف باید بگم که تو همیشه خودتی و اهل تظاهر و فریبکاری نیستی. این پوئن ارزشمندیه دوست من.
سرجیو :(آهی می‌کشد) پس تو هم درباره من اینطور فکر می‌کنی.
پابلو :از من دلخور نشو .من قدیمی‌ترین دوست تو هستم.
سرجیو : و در حال حاضر تنها دوست من.
پابلو: آره، ما بیشتر از ۲۰ ساله که با هم دمخوریم. بجز چند سال اخیر هرگز پیش نیومده بود که حتی دو روز ازهم بی خبر بمونیم.دوران دبیرستان و آغاز نوجوونیمون که یادته. ما غم‌ها ،شادی‌ها ،ملال‌ها و هیجانات بسیاری رو به اتفاق مزمزه کردیم. تجربیات مشترکمون کم نیستن. خیلی خوب همدیگرو می‌شناسیم .
سرجیو :خوب که فکر می‌کنم می‌بینم این شناخت یک طرفه بوده. من اونجور که تو می‌تونی شخصیت منو تحلیل کنی،قادر به این کار در مورد تو نیستم. شاید دلیلش احساسگرا بودنم باشه. چون مثل تو واقع بین و منطقی نیستم.
پابلو: این اصلاً مهم نیست. تو خودِ خودتی و این خیلی زیباست.
سرجیو:(می‌خندد) زیبا؟... چشمای لعنتیِ من کورَن پابلو... آدمی که خودشه دیگه قادر نیست خودِ حقیقی دیگران رو ببینه. حس می‌کنم یه پرده ضخیم جلوی چشمامه و نمی‌ذاره درک درستی از وقایع اطرافم داشته باشم. من همیشه سعی کردم آدم روراست و صادقی باشم و همونی رو نشون بدم که واقعاً هستم. هرگز نتونستم نقاب به چهره بزنم .شایدیه جاهایی سعی کردم، ولی نتونستم...
پابلو: و من دقیقاً به همین دلیل ستایشت می‌کنم.
سرجیو: خیلی‌ها منو ستایش می‌کنن چون راحت می‌تونن سرم کلاه بزارن و بازیم بدن. می‌دونی آدم خوب از نظر مردم کیه ؟کسی که بشه سرش رو شیره مالید. آره ،من خودِ خودم بودم درصورتیکه دور و بری‌هام ماهیت واقعیشون رو پنهون می‌کردن و صورتک به چهره داشتن. صورتک‌های زیبا و فریبنده بر چهره‌هایی کریه.
پابلو:( آهی می‌کشد، گیلاسی برای خودش ریخته آن را بالا می‌آورد و از ورای آن به سرجیو نگاه می‌کند) تصور می‌کنم بیش از حدبدبین شدی. یعنی در نظر تو دنیا اینقدر زشت و دلهره‌ه آوره؟
سرجیو:( با حالتی عصبی سرش را به این سو و آنسو تکان می‌دهد) خیلی بیشتر از اونی که بتونی فکرشو بکنی.
پابلو :(گیلاس را می‌نوشد و سرجیو به سرعت قارچ پرتقالی به او می‌دهد که آن را هم می‌خورد) یه شخصیت معنوی رو می‌شناسم که در جائی میگه هر روز صبح که از خواب برمی‌خیزی تو گویی در جهانی نوین متولد گشته ای. منظورش اینه که همیشه فرصت هست زندگی رو از ابتدا شروع کرد و گذشته‌ها رو دورریخت.
سرجیو: احتمالاً ایشون یا توی عالم هپروته یا در یه جامعه آرمانی با آدمهای فرشته گون زندگی می‌کنه. البته بعیدمیدونم اینجور جامعه‌ای وجود خارجی داشته باشه .پابلو،دنیای من آشغالدونیه .حتی اگه هزار بار دیگه هم متولد بشم زندگیم به همین اندازه زشت و تهوع آور خواهد بود چون من همچنان همون سرجیوی احمق و ساده دل هستم و آدمهای دور وبرم هم همچنان همون گرگهای درنده و در کمین. و من مجبورم همین زندگی رو چه بسا جهنمی تر و دردناک‌تر هی تکرار کنم و هی تکرار کنم.
پابلو: اما من نظر خوش‌بینانه‌تری دارم. آدم می‌تونه با بهره‌گیری از عقل و تدبیرش زندگی شاد و لذت بخشی برای خودش بسازه.
سرجیو :خب هر کسی جهان بینی مختص به خودش رو داره .تو یه آدم پیچیده و غیر قابل پیش‌بینی هستی و قادری برنامه‌هایی برای زندگی بچینی که همش به نفعت باشه بدون اینکه به تاثیرشون براطرافیان توجهی بکنی. ولی من به بازخورد اعمالم فکرمیکنم و به همین دلیل ناخودآگاه بیشتر برنامه های زندگیمو رو قبل از عملی کردنشون کنار میزارم.
پابلو: جالبه که تو در مورد خودت اینطوری فکر می‌کنی.
سرجیو :ببین پابلو، مادوتا دقیقاً همسن هستیم و توی یک محله بزرگ شدیم. محیط تحصیلیمون هم تا آخر دبیرستان مشترک بود.حتی اون چند سال آخرکه پدرت به بارسلون منتقل شد و تو اونجا موندگار شدی رفاقتمون ادامه داشت. اما چی شد که نتیجه زندگیِ من و تو اینطور متفاوت از آب در اومد؟ تو تونستی ازدواج موفقی داشته باشی،مالک شرکتی به اون بزرگی بشی و احتمالاً یه خونه و اتومبیل درخور توجه داشته باشی. حدسم درباره دو مورد آخر درسته؟ به هر حال اون شرکت درآمد خوبی نصیبت می‌کنه.
پابلو:(باغرور) بله، من یه آپارتمان چهار خوابه با تراسی بزرگ و دلباز پر از گل و گیاه‌های مدیترانه‌ای و آفریقایی دارم باید بیای اونجا رو ببینی سرجیو یه حس وحشی ناب به آدم میده. طبیعت بکر رو با تمام یاخته های تنت حس می‌کنی. در مورد اتومبیل هم حدست درسته .من اخیراً یه کوپه شش سیلندرآخرین مدل خریدم.
سرجیو :( گیلاسی برای پابلو می‌ریزدو در حالیکه خودش قارچی پرتقال می‌خورد یک قارچ هم بدست پابلو می‌دهد) راستی پابلو تو چطور همه اینها رو طی این مدت کوتاه تونستی صاحب بشی؟ شرکت، آپارتمان چهار خوابه با تراسی که حس جنگل‌های آفریقا روبرای آدم زنده می‌کنه و کوپه شش سیلندر آخرین مدل.ا لبته برای من مایه مباهاته. تو نزدیک‌ترین دوست منی
پابلو: (گیلاس شراب و پرتقال را می‌خورد) من در برهه‌ای تونستم از عقل و تدبیرم کمک بگیرم و البته تلاش شبانه روزی هم بی تاثیر نبود.
سرجیو:( با حالتی عصبی می‌خندد) خدای من( بلندتر )خدای من پابلو تو محشری. میدونی یاد چی افتادم؟ تو همیشه پیچیده فکر می‌کردی ،دم به ساعت نقشه های مختلف تو ذهنت داشتی و برای رسیدن به هدفت به هر وسیله ممکن متوسل می‌شدی . ماجرای آزمایشگاه دبیرستان رو یادته .
پابلو:( پس از کمی تفکر پقی می‌زند زیر خنده )ای وای ،تو اون ماجرا رو هنوزفراموش نکردی؟
سرجیو: مگه ممکنه فراموشش کنم؟النادختر چشم آبی کلاس رو با همون گندکاری شیفته خودت کردی . می‌دونستی که با خانم بلانکو دبیر شیمی کارد و پنیر هستن .
پابلو:البته همه می‌دونستن که النا خوشش از اون زنیکه عصا قورت داده با عینک ته استکانی نمیاد.
سرجیو:و توی ناجنسِ مارموز توی آزمایشگاه با جابجا کردن فقط دو تا برچسب کاری کردی که به جای اوره اسید نیتریک توی محلول دوجزئی مورد آزمایشش بریزه و اون افتضاح به بار بیاد. نکته جالب کارت این بود که در کمال زرنگی اون حرکتو طوری سر بزنگاه زدی که فقط منو النا متوجهش شدیم و تو به هدفت رسیدی.
پابلو:ولی بعدش احساس عذاب وجدان داشتم . یادمه که تا چندین روز خانم بلانکو  مارتینز فراش رو بشدت سرزنش میکرد؟ وای سرجیو ،پیرمردبیچاره رو دیدم که مثل ابر بهار گریه می‌کرد .باور می‌کنی؟ خانم بلانکو فکر می‌کرد اون بوده که لیبل ها رو اشتباهی زده.
سرجیو: و همون روز بود که فهمیدم علاوه بر زرنگ بودن بی‌وجدان هم هستی.
هر دو به اتفاق می‌خندند و در همین حین سرجیوگیلاسی برای هردویشان می‌ریزد.
پابلو :(در حال نوشیدن)سرجیو باور کن اون لحظه خیلی ترسیده بودم. کم مونده بود خودمو خیس کنم. هر لحظه انتظار داشتم تو یا النا لوَم بدین چون هر دوتاتون قلب‌های رئوفی داشتین.
سرجیو :(قارچی پرتقال می‌خورد و قارچی هم به دست پابلو می‌دهد) من که خراب رفاقت بودم و محال بود تو رو لو بدم النا هم به این خاطر چیزی نگفت که فهمید بخاطر اون این شیطنت رو بخر ج دادی. دیدی که بعدشم باهات صمیمی شد. راستی چرا با اون ازدواج نکردی؟ شنیدم هنوز مجرده.
پابلو: ای بابا سرجیو اون علاقه مال دوران خامی و بی‌تجربگی نوجوانی بود. زندگی مشترک یه مقوله کاملاً جدیه . من همیشه معیارهای سختی برای ازدواج داشتم .
سرجیو :معیارهایی خارج از حیطه عشق؟ مگه تو عاشق النا نبودی؟چه معیاری می‌تونه مهمتر از عشق باشه؟
پابلو :البته که عاشقش بودم سرجیو ولی چیزهای مهمتری هم وجود دارن.عشق هرگز کافی نیست.
سرجیو: اوهوم... تو آدم دانایی هستی. حتماً درست میگی.( کمی سکوت) راستی نگفتی پول خرید شرکت و بقیه چیزاچطور جفت وجورشد.
آخه پول کمی نیست.برای هر کدومشون باید عمری سگدو زد(به شیشه مشروب اشاره می‌کند) مستی و راستی.
پابلو:(گیلاس خالی را برمی‌دارد و متفکرانه نگاهش می‌کند) من تا قبلِ ازدواج یه کارمند ساده بودم(گیلاس را پر می‌کند) همسرم(معلوم است که تحت تاثیر الکل قرار گرفته)اون... از یه خانواده متموله.
سرجیو:منشی دکتر یاکوب؟(در فکر فرو می‌رود) ولی اگه واقعاً یه پدر پولدار داشت چرا اون سالها منشی‌گری میکرد؟ دم کردن قهوه و نظافت مطب و...
پابلو: منشی دکتر یاکوب؟ (می‌خندد) خدای من،سرجیو ،من که اونو نگرفتم. همسر من یه زن دیگه اس.
سرجیو:(با اخم) ولی چند دقیقه قبل که به اون اشاره کردم چیزی نگفتی.
پابلو: خب حرف تو حرف اومد حواسم پرت شد البته تایید هم نکردم درسته؟
سرجیو: نخیر. تاییدنکردی ولی تکذیبم نکردی( سکوت) عیبی نداره ،بگذریم .من می‌شناسمش؟
پابلو: مگه قرار نیست به زودی ببینیش؟ نکنه می‌خوای از زیر مهمونی شام شونه خالی کنی.
سرجیو: (سر میجنباند)کم کم دم خروس داره می‌زنه بیرون. پابلو تو یه زن پولدار تور کردی و به نون و نوا رسیدی عشق هم که بزار در کوزه و آبشو بخور.نه؟ پابلو: اینکه همسر من پولدار از آب دراومد از شانس و اقبالم بود سرجیو.ضمناً باید بگم که ازدواجمون یه وصلت کاملاً عاشقانه بوده. ما همدیگرو می‌پرستیم. سرجیو ناگهان می‌زند زیر خنده و در این حین گیلاسی پر می‌کند و به طرف پابلو می‌گیرد .
پابلو: نه نه، فکر کنم بسمه سرجیو.حس میکنم یه کم سرم داره گیج میره.
سرجیو گیلاس شراب را در مقابل چشمان متعجب پابلو روی زمین خالی می‌کند، از جا برمی‌خیزدوجلوی سن می‌آید. سپس به نقطه نامعلومی در بالای سر تماشاگران خیره شده و شانه‌ها را بالا می‌اندازد.
سرجیو: (با صدائی رعد آسا) امروز(مکث) برای اولین بار خودم نبودم .یعنی نقش بازی کردم(روی کلمه نقش تاکید می‌کند) صورتک به چهره‌ام زدم( دستانش را به هم می‌کوبد) ولی دیگه نمایش به پایان رسید( بسمت پابلو برگشته و روبرویش می‌ایستد)حالا بازم خودمم. همون سرجیوی صادق و بی‌غل و غش. همونی که رک بودنش تلخ نشونش میده.
پابلو شروع می‌کند به درد کشیدن و پیچیدن به خودش.
سرجیو:(هیکل کج و معوج پابلو را روی راحتی راست و مرتب می‌کند و جلویش زانو می‌زند) اوه دوست من .دوست عزیز من. پابلوی دانا و زرنگ.انگار زیاد رو به راه نیستی.
پابلو :(بسختی حرف میزند) حالت تهوع دارم سرجیو.سرم داره میترکه. گرم صحبت شدیم نفهمیدم چقدر نوشیدم... نباید(عق می‌زند) نباید زیاده‌روی میکردم... آآآه(به بطری اشاره می‌کند) فروشنده گفته بود این مشروب خیلی اصیل و قویه...
سرجیو: آره مشروب عالی و قوی بهمراه چند قارچ پرتقال.
پابلو :پرتقال؟(نگاهش را اول به سرجیو می‌دوزد و بعد بسمت سبد پرتقال‌ها می‌برد) یعنی تاثیر پرتقاله؟
سرجیو :ببین دوست عزیز من .گاهی بعضی چیزها با بعضی چیزهای دیگه ناسازگارن. مثلاً (کمی می‌اندیشد) رفاقت با خیانت یا (می‌اندیشد)رفاقت با جنایت(هیکل کج شده پابلو را راست می‌کند) وقتیکه یه چیز خوب مثل رفاقت با یه چیز بد مثل خیانت ترکیب میشه فعل و انفعالاتی رخ میده که به یه نتیجه فجیع منتهی میشه.یعنی یه محصول ناجور تولید میکنه به اون محصول میگن جنایت. جِ ...نا...یَت . ومی‌دونی چرا این محصول تولید می‌شه؟ چون رفاقت و خیانت هرگز نباید با هم ترکیب بشن.اونارو حتی نباید به هم نزدیک کرد چه برسه به ترکیب.
پابلو:( سرش را پشت مبل برده و استفراغ می‌کند) کمکم کن سرجیو. نجاتم بده.
سرجیو: (ترش می‌کند) کمکت کنم؟ سرجیو تو داری فرش نازنین منو به گند می‌کشی بعدش ازم انتظار کمک داری؟ خودتو کنترل کن مرد گنده.(نگاهی به پشت مبل می‌اندازد) اوه اوه ببین چه افتضاحی به بار اومده. درست مثل زندگی و سرنوشت من. لااقل این نفسای آخر خوددار باش که کمتر گند بزنی.
پابلو:( بریده بریده)من و استلا یه وصلت عاشقانه داشتیم .موضوع جوری که تو تصور می‌کنی نیس. اون هیچوقت تو رو دوست نداشت.
سرجیو :(یقه‌اش را می‌چسبد) خفه شو. توی بی‌ وجود از عشق چی میفهمی؟ (می‌نالد) تو که می‌دونستی من براش می‌میرم. من... من هیچ چشمداشتی به ثروتش نداشتم و اینو بارها ثابت کردم. اونموقع که پیشنهاد داد یه طبقه کامل توی برج تجاریشون در اختیارم بذاره یا اون روز که اصرار کرد قبول کنم  پدرش یه شغل با رتبه و درآمد بالاتوی کارخونه اش بهم بده یا اون موقع که...
پابلو:(حرفش را قطع می‌کند) ولی استلا همه اینها رو به حساب بی‌اعتنایی و تحقیر گذاشته بود نه مناعت طبع و اثبات عشق. خودش اینا رو بهم گفت. تو داشتی غرور و یکدندگی خودتو به رخش می‌کشیدی. سرجیو تو هرگز نتونستی استلا رو بشناسی.
سرجیو: آره آره همونطور که توی بی‌شرف معنی عشقو نمی‌فهمی.
پابلو :باور کن استلا دوستم داره.اون...
سرجیو :(حرفش را قطع میکند) تو یه زبون بازشارلاتان بیشتر نیستی . اون فریب زبون چرب و نرمت رو خورد که خامت شد و باهات ازدواج کرد.
و(آرامتر) زندگیشو دربست در اختیارت گذاشت. برای من از عشق حرف نزن من بیشتر از بیست ساله که تویِ نابِکار رو می‌شناسم.سرجیو تو یه فرصت طلب عیاش بیشتر نیستی.
پابلو که کم کم بی‌حال شده از روی راحتی لیز می‌خورد و سینه خیز جلو می‌آید و پاهای سرجیو را ملتمسانه بغل می‌کند. پابلو:خواهش می‌کنم منو به بیمارستان برسون. نجاتم بده .ما یه بچه تو راه داریم .یه دختر معصوم(با آخرین توانش فریاد می‌زند) استلا بارداره سرجیو(به گریه می افتد)
سرجیو:(تمسخرکنان)اوه چه رقت آور.(ژست یک خطابه گو را میگیرد)...و آن دختر بچه یِ ملوس هرگز پدرش را نخواهد دید(با انگشت روی شانه پابلو میزند) ولی جای نگرانی نیست دوست بیچاره من. استلا می‌تونه تنهایی بزرگش کنه. مهر مادری بی‌شائبه باضافه پول فراوون همه چیو رو براه می‌کنه.
پابلو: التماست می‌کنم سرجیو. نذار اینطور بمیرم(ضجه میزند) من نمی‌خوام. نمی‌خوام بمیرم...
سرجیو: (لپ پابلو را می‌گیرد و می‌کشد) معلومه که نمیخوای دوست حقه باز من. هر کس دیگه‌ای هم جای تو بود میلی به مردن نداشت. دیوانه که نیستی. تو یه مرد منطقی و زرنگ وآینده نگرهستی( سرجیو زیر شانه‌های پابلو را می‌گیردو او را روی راحتی می‌نشاند سپس در حالی که نفس نفس می‌زندژست یک کودک بهانه جورا گرفته و پا به زمین میکوبد) ولی من دلم می‌خواد تو بمیری. دلم خنک میشه پابلوی عزیز.
پابلو: جسدم وبال گردنت میشه سرجیو. تورابه مقدسات سوگندت میدم منو به بیمارستان برسون. قول میدم همه چیو فراموش کنم...اصلاً...اصلاً بهت قول میدم بعدِ  تولد دخترمون طلاقش بدم .
سرجیو :(سری بعلامت تاسف تکان می‌دهد) اِی ی ی...باور کن حدس میزدم این پیشنهادو بدی.آخه من شناخت کاملی از تویِ فرصت طلب دارم...
پابلو: (منتظر جواب مثبت سرجیواست) خب....
سرجیو با ژستی شیطنت بار کمی مکث کرده، وانمود میکند داردبه پیشنهاد پابلو اندیشد)مممم...ولی متاسفم. دیگه دیره .راه برگشتی نمونده. در ضمن انگار حواست نبود دوست طماع و نابکار من. مگه خودمم از اون پرتقال‌ها نخوردم؟ من...توی خوردن هر کدوم از پرتقال ها باهات شریک بودم....
پابلو ناامیدانه چنگ به لباسهای سرجیو میزند و به خود می پیچد.
سرجیودستهای اورا از لبایهایش حدا میکند.
سرجیو:سفر دور و دراز و خوشی باتفاق خواهیم داشت. احتمال میدم مسیر هیجان انگیزی باشه...نظر تو چیه؟
پابلو: (در صورت سرجیو دقیق می‌شود) نه... تو چیزیت نیست. داری دروغ میگی.
سرجیو: (بآرامی روی راحتی می‌نشیند و در حالی که پرتقال‌ها را برانداز می‌کند توضیح می‌دهد) علم شیمی عاقبت یه جایی به دردم خورد. دونه دونه این پرتقال‌ها رو امروز صبح به سمی آغشته کردم که در صورت واکنش با الکل تاحدودی سریع‌ والبته بشدت دردناک‌ عمل می‌کنه.
پابلوکف به دهان آورده و کلمات نامفهومی برزبان می راند
سرجیو با مسخرگی گوشش را به دهان او نزدیک میکند.
سرجیو: چی؟...نه نه اصلاً نگران نباش. توی این سفرِدورو دراز تنهات نمیرازم(با لحن جدی)علائم سستی بدن و سکرات مرگ تا چند دقیقه دیگه در منم ظاهر می‌شه(به حال نزار پابلو اشاره می‌کند)البته من در انتخاب سم نهایت درایت رو به خرج دادم. این سم بدون واکنش با الکل یه اثر تخدیری تصاعدی داره و در نهایت یه مرگ آرام و لذت بخش رو برای مصرف کننده اش رقم میزنه برخلاف این حال افتضاحی که نصیب تو کرده(با حالتی حق به جانب) آخه من دیگه تحمل دردرو ندارم.برای منی که دکترها جوابم کردن و تا چندماه دیگه قراره زجر کش بشم این مدل مردن ایده آله. به اندازه کافی توی این زندگیِ کوفتی زجر کشیدم. یه مرگِ راحت حقمه. موافقی دوست عزیزم؟
پابلو سعی می‌کند چیزی بگوید .کلماتی تکه تکه و نامفهوم از دهان خارج می‌کند سپس دست و پای مختصری زده و می‌میرد .سرجیو که با دقت جان دادن پابلو را نظاره کرده با خیال راحت نفس عمیقی می‌کشد و به پشتی مبل لم می دهد.
نور صحنه میرود.
استلا زیر نور موضعی سرخ رنگ در گوشه ای از صحنه دیده میشود که مشغول صحبت با موبایل است.
استلا:(غم زده و شرمگین) سرجیو خواستم همه چی رو بدونی و اگه تونستی منو ببخشی.اون درکمال پستی و بیشرمی فریبم داد.بعدشم باچرب زبونی و شارلاتان بازی دارو ندار پدرم رو  بالاکشیدو عاقبت باعث مرگش شد.حالا هم که به اهداف کثیفش رسیده پی هوسبازهای خودشه و من کوچکترین اهمیتی براش ندارم(بغضش میترکد) معذرت میخوام سرجیو...من...من خیلی تورو آزاردادم.
نور صحنه می آید
علائم بی حالی و رخوت درلحن سرجیو مشهوداست.او به آرامی با خودش زمزمه می‌کند.
سرجیو: حتی...حتی گاهی بعضی جنایات هم می‌تونن مجاز باشن.
به زحمت ریموتِ پخش صوت را میزند.ادامه همان آواز عاشقانه آشنا پخش می‌شود. سرجیو آرام آرام چشمانش را می‌بندد، سرش به کناری می‌افتد و می‌میرد .
آواز تا تاریک شدن صحنه به اتمام می‌رسد.
                                  پایان
                             ۱۱مرداد۱۴۰۴
۷