آدم برفی و مترسک(نمایشنامه))

نوشته: مهرداد میخبر

(هرگونه انتشار.اقتباس و اجرا بدون اجازه نویسنده ممنوع میباشد)

برداشتی آزاداز داستان "آدم برفی و مترسک" نوشته "رابرت برودر"

در تاریکی مطلق صدای بال زدن، گلاویز شدن و زدوخورد ،غرشهای خشمناک و درپی آن ناله هائی ازسرِ درد بگوش میرسد و سپس سکوتی چندثانیه ای حکم فرما میشود.
سکوت راصدای آواز پرندگان کوچک میشکند و در ادامه پیش درآمدِ یک موزیک هِوی مِتالِ خشن پخش شده ودرزیر نور موضعیِ سرخ رنگ،هیکل مترسک دیده میشود.
میخکوب بر تیرکی چوبین باسری فروافتاده به زیر.پالتوی مندرس و پینه دار دربر و کلاه حصیری بزرگ برسر در حالیکه داسی  با طناب برگردنش حمایل شده و دستان کج و معوجش به دوسوی کشیده شده اند..
اودرحالیکه  بآرامی سرش را بالا آورده و صورتش رادر سایه روشن آشکار میسازد،شروع میکند به خواندن.
مترسک : من هستم مترسک .سنگین و آهنین .استواربرزمین.نه شادو نه غمین.
هرگز مباد ناکَسان. کلاغان،عقابان، کرکَسان.عبوری نماینداز کمین.که من باشم اینک برترین.
نوردرانتهایِ موزیک خاموش میشود وپس ازقدری سکوت،بانگ خروس و آواز دوردست کلاغان شنیده شده و نور زرد سحرگاه به صحنه میپاشد. یک آدم برفی در کنار مترسک قراردارد.
مترسک:(متوجه آدم برفی میشود)این دیگه چیه؟ (صدای قار قارنزدیک کلاغهانگاه سریعش را به آسمان  میکشاند)نکنه یه کلاغ زاغی نابکارلباس مبدل پوشیده که فریبم بده.
صدای بال زدن.
کبوتر ۱:(فقط صدا)سلام مترسک مهربون.
مترسک : سلام کبوتر زیبا.
کبوتر۱:بهش میگن آدم برفی.
مترسک : (متفکرانه)آدم؟.. آدمها به تندی قدم بر میدارن و چهره هاشون عبوس و جدیه ولی این موجود به زمین چسبیده و صورت مضحکی داره.
کبوتر :آدم نه، آدم برفی.‌آدمهااونو از توده ای برف به شکل خودشون ساختن تا حال خوبشونو به بقیه نشون بدن .
مترسک :اما تموم وحشت و خشمشون رو  درمن ریختن تابه پرنده های موذی نشونش بدن واونابترسن(خنده کنان) البته حساب کبوترها جداست.
کبوتر :اجازه هست برم تو گندمزار؟قول میدم فقط از باقیمانده خرمن پارسال که زیر برفهاست بخورم.
مترسک : برو...
کبوتر۱:ممنون مترسک که توی این سیاهِ زمستون کمکون میکنی. چند ساله که بارش کمه و خشکسالی همه کبوترها رو داره از دشت فراری میده.کلاغهاهم که شدن قوزبالاقوز.
مترسک:بزودی کاری به سرشون میارم که جونشونو بردارن و این دشت رو ترک کنن.
کبوتر۱:قول میدی؟
مترسک : قول میدم کبوتر زیبا.
کبوتر۱: خب دیگه من برم...
مترسک:تو هم قول بده بعداً سری بهم بزنی وروی شونه هام بنشینی تا کمی باهم صحبت کنیم؟ آخه من خیلی تنهام.
کبوتر۱:( ذوق زده) قول میدم مترسک بخشنده.
صدای بال زدن. نورزردتدریجاً به سفیدی میگراید و هیکل آدم برفی به جنبش درمیآید.
آدم برفی :(پرانرژی)سلام دنیا. سلام زمین پربرکت. باز اومدم تایه زندگی شادوعاشقانه روتجربه کنم.
مترسک : نیگاش کن...چقدر الکی خوشه...زندگی در حالیکه به زمین چسبیدی مگه لذتی هم داره؟
آدم برفی :هر طوری که باشی میتونی از بودنت توی این زندگی موقت لذت ببری.
مترسک : آره خب... احمقها و دیوونه ها همیشه کیفورن.
خرگوش باچالاکی میجهد و جلوی مترسک می ایستد.
خرگوش: سلام مترسک.
مترسک : نزدیکتر نیا وگرنه...
خرگوش : مترسک تموم دشت رو برف پوشونده و گیرآوردن غذاسخته. اجازه بده برم تو گندمزار شایدبتونم با ریشه علفهای هرزاین شکم وامونده روسیرکنم. قول میدم به بذرهای کاشته شده دست نزنم.
مترسک : حرفشم نزن..برو گورتو گم کن.
خرگوش آهی میکشد وعزم رفتن میکند.
آدم برفی : سلام خرگوش باهوش و پر جنب و جوش.
خرگوش : (تازه متوجه آدم برفی شده) خدای من چه آدم برفی قشنگی. اینو کِی درست کردن؟
آدم برفی : دیشب بچه های روستا مثل سالهای قبل منو ساختن.و امروز اولین روز زندگیمه.
خرگوش: میگم،آدم برفی، میتونی وساطت کنی که مترسک اجازه بده برم توگندمزار؟
آدم برفی :(نگاهی مردد به مترسک می اندازد) فکرنکنم. ولی میتونم این هویج رو بدم بهت.
خرگوش : نه.نه...من بخاطر شکمم صورت قشنگ تورو ناقص نمیکنم.
آدم برفی :ناقص چیه؟...من این صورت واین بدن نیستم..اینها فقط یه ظاهر ناپایدارن که روحمو به نمایش میزارن.کم و زیادشون تاثیری بردرونم نداره.
خرگوش:آخه خجالت میکشم.
آدم برفی:(غمگین)اگه میدونستی با قبول کردنش چقدر دلمو شاد میکنی هرگز تحفه منو رد نمیکردی.
خرگوش:( بآرامی هویج رااز صورت او برمیدارد)تازه و آبداربنظرمیاد.ممنونم آدم برفی.
خداحافظ.
آدم برفی : خدانگهدار و به امیددیدار.
خرگوش میرود.
مترسک :(باتمسخر) قیافه خودتو دیدی?میدونی بدون دماغ چه شکلی شدی؟
آدم برفی : مهم اینه که راضی و خوشحالم.
مترسک : چون بیچاره و نادونی.
نور کم کم میرود و پس از لحظاتی همراه باضرباهنگ گیتارنور موضعی روی هیکل مترسک روشن میشود.
مترسک : پرواز باید کرد.قدرتمندو سهمگین.بایک قلب پُرزِکین.کشتار باید کرد.از بَدان سرزمین.باتیغهای آهنین .تانعششان افتدبرزمین(باصدای بلندتر)من مترسک .باشم دائم در کمین.
مجددا تاریکی برقرار میشودو پس از ثانیه هائی که در ظلمات و سکوت میگذرد،همگام با بانگِ
خروس و موزیکی ملایم،نور زردبرصحنه میپاشد.
کبوتر۲:(فقط صدا) سلام مترسک بخشنده.توجفت منو اینورا ندیدی؟
مترسک :سلام ؛دیروز صبح دیدمش.بعدشم که فرستادمش توگندمزار.مگه برنگشت لونه؟کبوتر: برگشت ولی دم غروب دوباره زد بیرون.
مترسک:یعنی رفته دشتی که اونور کوهه؟
کبوتر: (با ناراحتی) نمیدونم.گفت زود برمیگردم .ولی هنوز خبری ازش نشده.
مترسک : پس حتماً برمیگرده.
کبوتر۲:خداکنه...حالا اجازه میدی برم تو گندمزار؟قول میدم فقط از باقیمونده خرمن پارسال بخورم.
مترسک :برو .واگه باز هم اینجا بیای،روی شونه هام بنشینی و باهام صحبت کنی خوشحال میشم.
کبوتر۲: میام مترسک. خودمم احتیاج به هم صحبت دارم .
صدای بال زدن کبوتر و تغییر تدریجیِ نور زردبه سفید
آدم برفی: (خمیازه کشان)صبح بخیر.
مترسک :(متفکرانه)آدم برفی تو تابحال پرواز کردی؟
آدم برفی: پرواز؟من حتی نمیتونم از جام تکون بخورم ...
مترسک:من عاشق پروازم. چون میتونم کلاغها روبین زمین و آسمون قلع و قمع کنم.
آدم برفی: شاید یه روزی بتونی.البته اگه قصدت کشتن نباشه.
مترسک : مگه نمیبینی چقدر بدذاتن؟همه چیو میخورن و باعث میشن کبوترها ازاین دشت برن.
آدم برفی: کلاغا بدذات نیستن. فقط گرسنه ان.مثل بقیه.
سنجاب از گوشه صحنه بااحتیاط به آنها نزدیک میشود.
مترسک : اوهوی سنجاب گستاخ...نزدیکتر اومدی نیومدی ها....
سنجاب :(شاکی) باشه بابا (باناراحتی) من آخرای پائیز یه مقدار میوه بلوط رو یه جائی چال کردم ولی یادم رفته کجابود.گفتم سری  به گندمزار بزنم.شاید اونجا باشن.
مترسک : هه..این کلکها دیگه قدیمی شدن.
سنجاب: قول میدم تاوقتیکه مطمئن نشدم زمین رو نکنم.
مترسک :بامن بحث نکن.‌برو ردِ کارت.
سنجاب عزم رفتن میکند.
آدم برفی : نروسنجاب.
سنجاب :(بدقت آدم برفی را نگاه میکند) باید برم و بلوطها مو پیداکنم. بچه هام گرسنه شونه (مینالد)اونا خیلی کوچیکن.
آدم برفی : بیا جلو و این فندقها رو واسه شون ببر.
سنجاب : نه...دگمه ها نباشن کت از تنت میفته و باد میبرتش.
آدم برفی : کت کدومه؟...من نه کتی تنمه و نه اصلا احتیاجی به یه کتِ دگمه فندقی دارم. من باقلبم دارم زندگی میکنم واون تنها دارائی ارزشمند منه.
سنجاب محتاطانه به کندن فندقها مشغول میشود.
سنجاب : (باشرمندگی) ممنون...بااینها چندروزی رو سر میکنیم وحتما تااون موقع جایِ بلوطهاهم یادم میاد.
آدم برفی :(باخنده)شکمت که سیرشد فکرتم بکار میفته.
سنجاب : تو خیلی خوش قلبی آدم برفی .
آدم برفی : نه به اندازه یه مادر.
سنجاب:(حین رفتن)خداحافظ
آدم برفی :به امیددیدار.
پس از لحظاتی
مترسک:اون سنجابِ خنگ وتوله هاش فندقهاتو میخورن و هرگزحتی یادشونم نمیفته که یه آدم برفیِ هالو این فداکاری رو واسه شون کرده... و تو اینجا با هیکلی مضحک تر از قبل همچنان به زمین چسبیدی.
آدم برفی :ولی من یه تغییر بزرگ کردم.
مترسک :واون چیه؟
ادم برفی:من خوشحالتر از قبل هستم و یه جوشش گرم وپرانرژی روتوی قلبم حس میکنم .
مترسک:(باتاسف)ای احمق بینوا.
نور کم کم میرودو بعداز لحظاتی ،نور موضعی سرخ رنگ همزمان باشروع موزیکِ متال بر مترسک می افتد.
مترسک : من دارم تاآخر.خشم و کینم را باور.از کلاغ یغماگر.باید دررزمی خونین. پاک سازم من زمین.ازهردزدِ غارتگر.(صدااوج میگیرد) مباشد اندرجهان.از من بهتر رزم آور.
نور میرود و مجدداًهمراه باصدای خروس و موزیکی ملایم نور زرد میآید و صدای بال زدن بگوش میرسد.مترسک با حرکت سریع سر بالارا نگاه میکند.
کبوتر۳:(فقط صدا) سلام.
مترسک : سلام.چه خبرکبوتر؟
کبوتر۳: خبرهای خوبی ندارم. کبوترهایکی یکی دارن میرن. کبوترهمسایه هم دیشب زد بیرون و دیگه خبری ازش نشد.
مترسک:بزودی همه کلاغهارو تارومار میکنم و اوضاعتون خوب میشه.اونوقت دیگه هیچ کبوتری مجبورنیست این دشت روترک کنه.
کبوتر۳: خدااز دهنت بشنوه.حالا اجازه هست برم تو گندمزار؟. قول میدم مثل بقیه کبوترها فقط از باقیمانده خرمن پارسال بخورم.
مترسک :برو ولی باز هم بیا.اونوقت کمی نزدیکتربه من پرواز کن وروی شونه هام بنشین تاباهم درددل کنیم..
کبوتر۳:منم دلتنگم.حتماًمیام. منتظرم باش.
صدای بال زدن
آدم برفی:( بیدارشده،خمیازه ای میکشد)سلام دنیا،سلام صبح  زیبا.سلام مترسک مهربون.تو برخلاف ظاهرت موجود دلرحمی هستی چون هرروز به کبوترهای گرسنه کمک میکنی.
مترسک : اونهارودوست دارم چون مثل کلاغها کلک نیستن .
دیشب خوب خوابیدی؟
آدم برفی:آره.ولی انگار نیمه های شب صدای جیغ وناله شنیدم.
مترسک :مگه آدم برفیهاهم کابوس میبینن؟.
آدم برفی: امروز خیلی سرده.من سرمارودوست دارم.
مترسک :من که سرما و گرما حالیم نیس.
پسرک:(صدا)پس پالتوت رو به من قرض بده(وارد میشود)من یه بچه یتیم فقیرم وبااین یه دونه پیرهن حتماً تاشب یخ میزنم.قول میدم بهاربرشون گردونم.
مترسک :اَه اَه...چه پسربچه تخسی!این چه توقعیه آخه؟من بدون این کلاه وپالتو دوتیکه چوب خشک بیشترنیستم(باخشم)زودتر برو پی کارت
پسرک قصدرفتن دارد.
آدم برفی:وایسا.
پسرک:خدای من چه آدم برفی داغونی.بگو کی این بلارو سرت  آورده تا...
آدم برفی: طوری نیس.مهم اینه که من خوشحالم و اگه تو شال و کلاه منو برا خودت برداری خوشحالترهم میشم.
پسرک : آخه اونوقت که دیگه چیزی برات باقی نمیمونه.
آدم برفی:قلب من واسم کافیه. خواهش میکنم برشون دارچون  از همون اولشم اضافی بودن.
پسرک شال و کلاه را برداشته، میپوشد.
پسرک :(باشادی)وااای...این شال چقدر گرم و نرمه(دست به کلاه میزند)سرو گوشمم دیگه یخ نمیزنن(چرخی به دور خود میزند)تو معرکه ای،معرکه.
صورت آدم برفی رابوسیده،جست وخیزکنان میرود.
مترسک :دلم برات میسوزه. تابحال کسی رو به حماقت تو ندیده بودم.کی گفته که توباید همه رو به خواسته هاشون برسونی؟
آدم برفی :ولی اینها خواسته های قلبی خودمن.متوجه نشدی توی این دوروز چقدر شاداب ترشدم؟
مترسک :واقعا برات متاسفم.
نورمیرودوپس از چندلحظه،  موزیک همزمان با تابش نور موضعی برمترسک آغاز میشود.
مترسک:باید از جان گذشت. از جانِ جاندارانِ دشت.بایددراین معرکه.هرگزاز پای ننشست.باید بایاریِ خونِ یاران.پشت دشمن را شکست.
ابتداخاموشی وسکوت،سپس پاشش نورزرد همزمان بابانگ خروس و قارقار دوردست کلاغها.
صدای بال زدن.
کبوتر۴:(فقط صدا)سلام.
مترسک:خوش اومدی
کبوتر۴:تو جفت منو اینورا ندیدی؟
مترسک :دیروزصبح دیدمش.
کبوتر۴:دیشب رومیگم.
مترسک :دیشب؟...نه.
کبوتر۴: پس اونم رفت(آهی میکشد)میتونم برم توی گندمزار؟ قول میدم فقط،از باقیمانده خرمن پارسال بخورم.
مترسک : برو ولی بازم بیا. هردومون تنها و غمگینیم. شاید هم صحبتی باهم کمی سبکمون کنه.
کبوتر۴: حتماًمیام مترسک بخشنده. حس میکنم باید با کسی درددل کنم.به امیددیدار.
پیرزن باپشت خمیده عصازنان پیش میآید.
پیرزن :سلام مترسک. ازخروسخون دردِپاهام زیادترشده وجون ندارن منوتا جنگل ببرن که هیزم بیارم ولی اگه برم توی گندمزار، میتونم از ساقه های پارسال جمع کنم و امشب بریزم توی اجاقم،خودمو کنارش گوله کنم و بخوابم.
مترسک :برو پیرزن حوصله تو یکیو ندارم.
پیرزن آه کشان قصد رفتن دارد.
آدم برفی: وایسا.
پیرزن:( نزدیک رفته،متعجب و بدقت وارسی اش میکند) این...انگارقبلاً یه آدم برفی بوده.منو بگو که خیال میکردم یه کُپه برفه.
آدم برفی :چشمهای من دوتیکه ذغالن ودستهام دوتا چوب ضخیم.اینابرای خوراک امشب اجاقت کافی هستن.
پیرزن : خدااون روزو نیاره که من بخوام تورو از اینی که هستی ناقص تر کنم.خداکریمه.
آدم برفی:خب این همون کرامت خداست.
پیرزن :آخه بعدش بدون دست و چشم چطور زندگی کنی؟
آدم برفی:این بدن تا چندروز دیگه آب میشه میره توخاک. من با روحم زنده ام و زندگی میکنم.
پیرزن :من آفتاب لبِ بومم ننه، نمیخوام باعث آزار کسی بشم. جنگل دوره ولی میرم و تاشب چند تیکه هیزم پیدامیکنم برمیگردم.
آدم برفی :باور کن چیزی از من کم نمیشه.من یه قلب پرطپش و شاد دارم که واسم کافیه.
پیرزن:( بااکراه ذغالها و چوبها را برمیدارد)خدایا منوببخش.
آدم برفی : تو کار بدی نمیکنی.من راضی هستم.برو اجاقتو روشن کن و نگران هیچی نباش.
پیرزن میرود.
مترسک :(باتمسخر)اوهوی...می ببینی منو!؟
آدم برفی :خیلی بهتر و شفافتراز قبل .
مترسک: بدون چشم؟
ادم برفی:چشمِ من قلبمه..و هرروز داره روشنتر میشه.
مترسک :وای که تو چقدر پررو و رقت انگیزی.
صحنه بتدریج درتاریکی فرومیرود.صدای بال زدنهائی بگوش میرسد.
کبوتر۴:(فقط صدا) سلام .من اومدم مترسک.
مترسک:(فقط صدا) خوش اومدی دوستِ خوش قولِ من.بیا روشونه هام بنشین.
مجددا صدای بال زدنهایی بگوش میرسد .
مترسک: خب. تعریف کن.زندگی جطورپیش میره؟
کبوتر۴:توکه بهتر از من میدونی اوضاع  چقدر خرابه.دشت داره سوت و کور میشه.
مترسک: دلت واسه کبوترهاتنگ شده؟
کبوتر۴:آره...گفتم که...جفت منم دیروز رفت و تنهام گذاشت.
مترسک:(باصدای هیجانزده و خش دار) پس تو رم میبرم پیششون.
صدای کشمکشها و ناله هائی بگوش میرسدو سپس سکوت برقرار میشود.
نورزرد میآید و مترسک جسد خونین کبوتر۴ را باعجله زیر پالتویش پنهان میکند.
آدم برفی : اینجا چه خبره؟ چیکار کردی مترسک؟ اون کبوتر بیچاره رو کشتی؟
مترسک : (باغیض)خفه شو موجود بی معنی .
آدم برفی: کبوترهای درمانده وگرسنه رویکی یکی فریب دادی و به مسلخ کشوندی.آخه چرا؟
مترسک : میخوای بدونی؟پس خفه شو تا داستانشو واست تعریف کنم.مدتها قبل جادوگری از این منطقه میگذشت که منو تنها و غمگین گوشه این گندمزار دید.از دلیل اندوهم پرسید بهش گفتم که سودای پرواز دارم و نمیخوام اسیر زمین باشم.گفتم دلم میخواد بجای اینکه بادادو هوار کردن و جنباندن بدن کج و کوله ام کلاغهای نابکار رو فراری بدم،پرواز کنم و توی آسمون حساب  اونا رو برسم. جادوگربهم گفت چاره غم تو پیش خودمه.تو باید از خون پرنده ها تغذیه کنی تاقدرت پرواز اونها رو بدست بیاری(سکوت)درضمن آدم برفی کودن...اینکارها به صلاح کبوترهاست. کلاغها دارن حقشونو میخورن واونارو از این دشت بیرون میندازن ومن بااین کار میخوام مانعشون بشم(نگاهی به دودستش میکند)حس میکنم کم کم دارم قدرت پروازرو بدست میارم.جادوگر راست میگفت.
آدم برفی:(باغیظ)بوی تعفن تنت گندمزار رو برداشته. کارمترسک دور کردن پرنده ها وحفاظت از گندمزاره نه ریختن خونشون.توخودتو اسیر یه جادوی سیاه کردی وهرگز نمیتونی پرواز کنی مترسک.
مترسک :اینطور فکر میکنی؟ پس خوب چشماتووا کن وببین.
مترسک شروع میکند به تلاش برای بال زدن با دستهایش و براثر این کار اجساد کبوترها اززیر کتش برزمین میریزند. اوپس از لحظاتی از تلاش دست کشیده و به نفس نفس میافتد.
مترسک : شاید... خون ...بیشتری... لازمه..
آدم برفی: اگه هزاران کبوتر دیگه روهم فریب بدی و بکشی بازم نمیتونی پرنده باشی. توفقط میتونستی یه مترسک باشی.گرچه...الآن دیگه حتی اونم نیستی.
مترسک : (خشمگین) نمیشه.نمیتونی.نیستی...تویه الکی خوش از خودمتشکرهستی که همش بلدی برای من آیه یاس بخونی ولی من بالاخره یه روز پرواز میکنم و میشم بزرگترین و قدرتمند ترین مترسک عالم(باغیض)ای کاش هوا زودتر گرم میشدوتو آب میشدی میرفتی توزمین... آدم برفیِ وراج.
آدم برفی : باکی نیس .دل خاک جای رشد و شکوفاشدنه چون زمستون سال آینده بازهم با یه قلب شادتر متولد میشم ولی تو بااین کارها راه نابودی خودت رو هموار کردی.
صدای سوت زدن کشاورز بگوش میرسدو او بابیلی بردوش وارد میشود . چشمش به لاشه کبوترها میفتد و یکه میخورد.
کشاورز: (باخودش) خدای من... زبون بسته ها رو نیگا کن.چه بلائی سرشون اومده؟
کشاورز:(بانوک بیل کت مترسک را کنار میزند و چند جسد دیگرهم بزمین می افتند) چقدرهم زیادن(درحالیکه لاشه هارا با بیلش جمع کرده و به پشت مترسک منتقل میکند)این مترسک الآن دیگه خودش یه آفته و اگه اینجابمونه همه کبوترهای این حوالی از بین میرن(چوب حامل مترسک رااز جا میکند و بردوش میگذارد) بهتره ببرم تیکه تیکه اش کنم بندازمش توی اجاق خونه.
کشاورز از صحنه خارج میشود.
لحظاتی بعد پسرک باکیسه ای دردست وارد میشود.
پسرک : سلام آدم برفی مهربون و بخشنده.ببین چیا برات آوردم.
آدم برفی : سلام 
پسرک:(متوجه جای خالی مترسک میشود ) این یارو مترسکه ...نیستش؟
آدم برفی: مترسک آرزوی پرواز داشت ولی آتیش نصیبش شد.
پسرک : بااینکه خیلی بداخلاق بودو اصلاًدوستش نداشتم ولی ازش متنفرنبودم .فکر میکنم موجودبیچاره و قابل ترحمی بود.
آدم برفی: تنفر فقط توی یه دل تاریک و بیمار جاداره .قلب روشن وپاک حتی به بدکاران هم شفقت میورزه.
پسرک با محتویات کیسه دگمه و بینی و چشم و دست برای آدم برفی میگذارد و شال و کلاه راهم به او میپوشاند.
آدم برفی: دستت درد نکنه ولی این شال و کلاه روبراخودت نگه دار. من که مثل تو سردم نمیشه.به کار تو بیشتر میاد.
پسرک : ولی بااینا قشنگتری .چطور متوجه نشدی؟.(به شال و کلاه و لباسهای خودش اشاره میکند)  اینا همشون نُوَن . اوستام از کارم خوشش اومدو بهم یه پاداشِ تپل داد. منم تونستم کلی رخت و لباس وآذوقه واسه خودم و ننه ام بخرم.
آدم برفی : چه خوب .
پسرک :( دورترمی ایستد ؛آدم برفی رابرانداز میکند و ذوق زده میشود) خدای من. آدم برفی ،خی... لی خوشگلتر از قبل شدی.(توی فکر فرومیرود و باناراحتی ادامه میدهد)ولی انگار نمیتونم زیاد واست خوشحال باشم. چندوقت دیگه بهار میرسه .هواگرم میشه و...(به گریه میافتد) میدونی که چی میگم.
آدم برفی: گریه نکن پسرک خوش قلب. تابوده و بوده همین بوده. اون چیزی که براثرگرما آب میشه و میره تو خاک کالبد منه.روح  من نابود نمیشه.هرسال بابارش اولین برف  زمستون از آسمون به زمین میام و زندگیمو ازنو شروع میکنم.
پسرک :(اشکهایش راپاک میکند) واقعاً ?...راس میگی آدم برفی؟این خیلی هیجان انگیزه!..پس بااین حساب من و تو همیشه میتونیم باهم رفیق باشیم...نه؟
آدم برفی : آره ..همیشه ...تاابد.
همراه با یک موزیک شاد پسرک با خوشحالی آدم برفی رادر آغوش فشرده،بوسه ای بر صورتش مینشاندوجست وخیز کنان بیرون میرود.
موزیک زیر صدای اوج گیرنده  قار قار کلاغها بتدریج خاموش میشود و صحنه کم کم به تاریکی میگراید.
لحظاتی بعدصدای آواز پرندگان کوچک بگوش میرسد و سپس با شروعِ آرامِ موزیکی که در ابتدای نمایش پخش شد و زیر نور موضعیِ متحرک، کشاورز با مترسکی جدید که  لباس و کلاهی متفاوت دارد داخل میشود و تیرک را سر جای قبلی آن محکم میکند.
کشاورز:(بااشاره انگشت به مترسک) بهتراز هر مترسکی که تابحال اینجابوده‌.
قارقار دوردست کلاغها.
کشاورز میرود و نور روی مترسک میماند.
همگام بااوج گیری موزیک،  مترسک سرش رابلند کرده،به اطراف وبالای سرش میچرخاند و در انتها به تماشاچیان خیره میشود.
صحنه به تاریکی میگراید.

پایان (دوم آبانماه۱۴۰۴)
۵