لابلای گلایه هاش از زنی که ترکش کرده بود، گفت چطوریه که اون هیچوقت یاد من نمیوفته؟
دلش تنگ نمیشه؟
ی مسیج نمیده حتا حالم رو بپرسه؟
اشکشو پاک کردم از روی صورت زبر خسته غمگینش، گفتم فکر میکنه بهت، میشه مگه؟
صبور باش!
اون هم عین تو...
دلتنگ میشه...
گفتم، ولی خودمونیم، الکی می گفتم!
حال رفیقم بد بود و فقط داشتم آرومش می کردم...
به اون اینطوری گفتم و همزمان داشتم به این فکر میکردم که چرا زن ها وقتی میرن یادشون نمیاد که ی وقتی بودن؟
فردا میخوام به رفیقم بگم ببین، اولا که تمومش کن...
بعدشم، انگار زن ترکت نمی کنه تا وقتی که تمومت نکرده باشه برای خودش...
برعکس ما مردها که اول ترک می کنیم و بعد سعی می کنیم فراموش کنیم و تو این پروسهی فراموش کردن از اول عاشق میشیم و دوباره عشق خسته کننده میشه و دل می بُریم و...
زن، نه!
تا مجبورش نکنی دل بر نمیداره، ولی اگه برداشت، قطعیت دردناکی داره تصمیمش...
اغلبِ زن ها، نه همه شون، نه مثل ما مردها، بعضی از ما مردها، نیستن که بشینن مثلا عکسهای تلگرام طرف رو زیر و رو کنن ببینن عکس جدید هست؟
حال جدید هست؟
که اگه بود، نصفه شب بشینن به درد کشیدن...
نه...
جای همه این ها به رفیقم میگم حواست باشه زن اگه رفت، دیگه رفت...
حذفت می کنه، نه فقط از آغوش و ذهنش، که از دنیاش...