
نگران گذشته ام هستم,دلواپس لحظاتی که تپش قلبم ناگهان دقایق عمرم را رقم می زد. اما بازهم دلم برای گذشته ام تنگ شده,نگاهی عاشقانه در لابه لای ستاره گان شبهای تاریک روشن,جوی امید را نظاره می کردم. دوشادوش رهایی تا اوج آسمان یکه تازی می کردم,تنهایی,بدون دغدغه,بدون وجود نیش آدم,بدون ذره ای فغان,کودکانه قامتی مردانه راست می کردم,مهربانانه خود را از درون فریاد می زدم,نه دیواری,نه آهی,نه شکستی و نه دردی! شاخه ای از گل در دستانم هم سخن قدمهایم,خنده هایم همراه گریه هایم,جرعه ای از عشق می نوشیدم...اما اینک ای گذشته,در حسرتت نیستم که رفتی و پایانی شدی بر عشق کودکی ام,ولی ناجوانمردانه دل کندی با خود کوله بار کودکی ام را بردی,ای کاش نمی بردی!
دلم برای گذشته ام تنگ است;آن زمان که عشق بود بدون تعریف,عشق بود بدون ریا,عشق خود پیلی بود در دنیای ما,عشق کاخی بود میان گلستان,عشق رازی نداشت تا پوشیده باشد,عشق نم نم باران و برف بود و بوسه های لطیف...اما اینک عشق مفهومی دارد که این و آن هر کدام برای خود می نامند,عشقی که شده ریا,در عین بزرگی کوچک تر از یک(یا),کاخی که نمانده,شده کلوخی بی در و دیوار,خرابه ای که میل سفر کبوتری به آن ناپیدا,شده پر راز و هزاران سودا,نه شبی مانده,روشنی برایم شود پیدا!!!
دلم برای گذشته ام تنگ است,تنها دغدغه ی خرید دفتری داشتم با یک مدادبرای نوشتن,آن هم برای چندصد سطری که برای دلم غریبانه می کرد,اما اینک هزاران مداد و دفتر,نای گفتن یک خط ندارد.
گذشته,خیال رفتن را داشت ولی من نمی دانستم,یا شاید هم می دانستم,اما با خود می گفتم زود است,کجای دنیاییم تا به فکر گذشته باشیم,عشقی بیش نبود آن هنگام که آموزگار می گفت در آینده دوست داری چه کاره شوی؟!!گویا خود آن زمان در یاد گذشته بود و گفتنش سخت که از دست رفته بود و می خواست ما آن کسی نباشیم که روزگاری جزء این دسته باشیم:یاد باد آن روزگاران یاد باد!
دلم برای گذشته ام تنگ است تراژدی ای به مانند مرگ عشق است,لحظه ای زنده و بیشتر زمان را مرده! مرگ تنها نبود جسم و روح نیست,مرگ همه و همه را داریم ولی ای کاش می شد روزی مرگ مرگ را دید تا عشق هم نفسی راحت بکشد و دیگر نمیرد!...
99/10/28-بامداد1:29...