خفته ای آرام با تپش گهگاه گرم دلی که در پشت خود دارد,ناگهان دل ربایانه از خواب بلند می شود و دل می رباید,بیداری ای که خود شروعی ناپیدا را رقم می زند. همدم تنهایی جوانی می شود که در لابه لای زنده ماندن هم گاهی می میرد. بی بدیل درد درون را می پذیرد با اینکه حتی یک ذره هم عاجز شود. هرگاه دلت تنگ حضورش شد جلو دیده گانت,به مانند آرزویی مقبول و تمنایی مستجاب,سبز می شود. با درون خود هم سخن می شوی لیکن تاب تحمل راز درون را نداری و با او در میان می گذاری. هر جایی و هر مکانی را هم سفرید,نه غصه ای,نه گله ای,نه کینه ای,نه دروغی و نه دردی,اصلا هیچی ندارد, از زمین و زمان تا کون و کیهان رهسپار عشقی ناملموس می شویی. گاهی در تنگنای زندگی,استادانه,قلم علم را می نوازد و معلمی می کند. در بود و نبود باران و برف و سرما و گرمای کوچه های شهر کارفرمایی می کند اما در اوج احترام, که مؤدبانه جیب پر می کند! و گاهی از دست بانی خود آزرده خاطر می شود که چرا شبها بدون حتی یک شب بخیر به خواب خود می رود...منی که هرگز در فکر تنهایی او نبودم,اما همین تنهایی خویش,توانست تنهایی گذر شب او را احساسانه,حس کند.
آری...
تا زبهر دل تنهایی نبینی//خود را عشق جاویدان نیابی
#روایتگر باش