انسانِ خودمدار، در جستجوی حقیقت نیست، بلکه در جستجوی تاییدِ باورهایِ کلیشهای خود است. او به جای تعقل علمی، از انباشتی از احکامِ پیشساخته و غیرانتقادی برای تصمیمگیری بهره میگیرد. این شخصیت، میان دو تضاد گرفتار است:
یا با بیهویتی و آرمانیسازیِ نادانی، از مسئولیتِ داشتنِ عقیده میگریزد، و یا با هوچیگری و ابرازِ نظراتِ سطحی، خود را صاحبنظر جلوه میدهد.
او در برابر مخالفتها، نه با استدلال، که با حصارِ خودشیفتگی روبرو میشود و هرگونه نقد را ناشی از ناتوانیِ دیگران در فهمِ "ایدههای بیبنیانِ" خود میداند.