دیشب با مهدی (همسرم) سر یه موضوع الکی و تکراری که فقط به خودمو خودش ربط داره؛ قهر کردم. تا صبح نتونستم خوب بخوابم. صبح هم با تمام بداخلاقیهام زودتر از همیشه بلند شدمو وسایلمونو حاضر کردم.
لقمهی نون پنیر و خیار و گردو با یه تیکه کیک و یه شیشه آب سیب برای کیانمهر.
ناهار و بيسکوئيت و میوه برای مهدی. غذاش استانبولی بود؛ سالاد شیرازی و ترشی هم میخواست.
خودم هم که یه شیشه آب و یه شیشه شیرعسل زعفرونی.
لباسهامو پوشیدم. لباساشونو گذاشتمو رفتم.
وقتی ماشینو از پارکینگ خارج کردم؛ ساعت ۶:۳۸ بود.
ماشینو که پارک کردم؛ خوشحال از این بودم که امروز زودتر از بقیه همکارا رسیدم. از روبرو رئیسمونو دیدم که اومد. تا حالا پیش نیومده بود قبل از رئیس برسم. دکمهی خاموش ماشینو زدم. با آرامش تو آینه نگاه کردمو مقنعه و ماسکمو صاف و مرتب کردم. وقتی خواستم پیاده بشم، ریموت ماشین سر جای همیشگیش نبود!
داخل در و کنار دنده رو چند بار نگاه کردم. روی صندلی عقب هم نبود. حتی داخل داشبورد و کنسول هم گشتم و پیداش نکردم. فکر کردم اگه ریموت نبود که ماشین حرکت نمیکرد. با خودم گفتم شاید تو جیب مهدی بوده و ماشین اینقدر هوشمند نیست که بفهمه ریموت داخلش نیست و وقتی روشن شده؛ راه افتاده.
یکی از همکارای خودشیرین هم رسید و رفت سمت رئیس تا باهم به سمت در ورودی برن. عجب فرصتیو از دست دادم.
اجبارا به مهدی زنگ زدم. با اولین بوق با صدایی آروم جواب داد:
_جونم عزیزم؟
با عصبانیت و صدایی پر از جیغ و داد گفتم:
_ریموت کجاس؟
با ترس گفت: ریموتِ کجا؟
گفتم: ماشین دیگه!
گفت: نمیدونم، شاید تو کیفته.
گفتم: نه نیست! حتما تو جیب تو مونده.
گفت: اگه بود که ماشین حرکت نمیکرد عزیزم. حتما تو ماشینه. با آرامش بگرد پیداش میکنی.
اشکهام گلومو فشار میداد. گفتم: شماها آرامش نمیزارین برای آدم.
از ماشین پیاده شدم و زیر صندلیارو گشتم. به ساعتم نگاهی انداختم؛ ۷:۱۰ شده بود؛ دیرتر از همیشه.
نگام به پشت فرمون افتاد ریموت همون جای همیشگی بود...
من امروز هم با تاخیر رسیدم.