عکس ها

وسط اتاقش نشسته بود
موهای بلندش
احاطه اش کرده بود
عکس هایش
دور و برش پهن زمین بودند
یک به یک انها را نگاه میکرد
خودش را نگاه میکرد
خود را که میخندید
خنده های از سر شوق
خنده هایی واقعی
معصومیتی که
از داخل چشمانش داد میزد
او بود
اما چرا ذره ای به او
شباهت نداشت...
آری
کودکی دنیای متعلق
به خودش را داشت
و اون سالها بود که
از ان جهان رانده شده بود
یا شاید به خواست خود
از ان بیرون امده بود
حالا هر چه بود
از دست رفته بود
و او مانده بود
و کودکی که فرسنگ ها
با او فاصله داشت
و نوجوانی که از هر سو
به او چنگ می انداخت
ییا شاید اد را به آغوش
خود فرا می‌خواند.