سرش رو بلند کرد و دید یکی داره باهاش حرف می‌زنه. گوشاش هنوز نمی‌تونست کلمات رو از صداهای گنگ و آزاردهنده اطراف تشخیص بده. چشماش رو جمع کرد که لااقل بتونه از لابه‌لای نوری لامصبی که داشت کورش می‌کرد ببینه کدوم خری داره باهاش حرف می‌زنه.
سرش رو بلند کرد و دید یکی داره باهاش حرف می‌زنه. گوشاش هنوز نمی‌تونست کلمات رو از صداهای گنگ و آزاردهنده اطراف تشخیص بده. چشماش رو جمع کرد که لااقل بتونه از لابه‌لای نوری لامصبی که داشت کورش می‌کرد ببینه کدوم خری داره باهاش حرف می‌زنه.
-بهت می‌گم پاشو مگه کری؟
سرش رو گرفت بین دستاش. سعی کرد چند کلمه‌ای بگه. بگه «گمشو صدا. چی می‌خوای از جونم؟». پنجه‌های صدا چنگ زد به پشتش و بلندش کرد.
-راه بیفت. وقتت کمه. راه بیفت. باید بریم. تکون بخور دیگه. اه. چقدر شلی!
راه افتاد. فهمید پا داره. صدا همونطور که دری وری می‌گفت و هلش می‌داد پشت سرش می‌اومد. «چرا بیام؟ چرا بیام؟ می‌خوام برگردم به اونجا که صدا و نور نبود. چرا بیام؟ چرا پاهام درد می‌کنن؟ صدا چرا می‌خواد منو ببره. می‌خواد کجا برم؟ صدا؟ من باید کجا برم؟ نمی‌شه برگردم؟»
پشت سرش رو نگاه کرد. صدا انگار رفته بود. دلش ریخت پایین. صدا تنها کسی بود که وسط این نورا و صداهای غریبه براش آشنا بود. جرئت نداشت دنبالش بگرده. همونجا نشست روی زمین و گریه کرد.
