من شطرنج باز نیستم... توی زندگیم شاید کمتر از 50 یا کمتر از 100 بار شطرنج بازی کرده باشم... حتی با قواعد شطرنج به صورت کامل آشنایی ندارم... ولی همون چند باری که بازی کردم از یه قاعده ی اصلی شگفت زده شدم! البته باید بگم قاعده ی اصلی آماتورها :)
توی شطرنج اگه حالت دفاعی به خودت بگیری قطعاً مات میشی! و برعکس وقتی حالت حمله میگیری اغلب خیلی زود میتونی پیروز بشی؛ طوری که خودت باورت نمیشه و از سرعت پیروزی خودت هیجان زده میشی...
توی زندگی هم بارها این رو تجربه کردیم... مثلا وقتی امتحان داری، اگه بگی سخته و چطوری بخونم و نمیتونم و 10 هم بگیرم راضی ام و اِل و بِل... قطعاً افتادی! مگر به عنایت استاد:) ... و برعکس اگه بگه کاری نداره که چیزی نیستن اینا و... این تویی که پیروز میدان امتحانی...
یا مثلا وقتی مریض میشی اگه خودت رو به بیماری بسپاری خیلی زود مغلوب بیماری میشی و سد محکمی میشه برای بلند شدن (حتی با وجود بهترین درمان ها) و برعکس اگه چندان جدی نگیریش و به کار خودت ادامه بدی (البته در کنار درمانِ صحیح!) دیر یا زود بهش غلبه میکنی و پیروز میشی...
اگه باورت این باشه که اینجا جای نفس کشیدن نیست؛ به زودی نفست دیگه به سختی بالا میاد و برعکس اگه باورت این باشه که با همه ی سختی های موجود هنوز هم میشه خوب زندگی کرد، حتی به بقیه هم اکسیژنِ حیات میرسونی!
اولش که شروع کردم به نوشتن فکر کردم یه موضوع جدید ذهنم رو مشغول کرده... ولی الان میبینم همون موضوع همیشگیه... حالمون باید از درون خوب باشه تا بتونیم به مشکلات بیرون غلبه کنیم؛ و بخش زیادی از حالِ خوبِ درونی به افکار و باورهامون برمیگرده...
پ.ن1: خیلی چیزها از قلم افتاد... شاید بعداً
پ.ن 2: نمیفهمم چرا گاهی شطرنج با تخته مقایسه میشود! این کجا و آن کجا...