پارت ۱: "پرتگاه"
> بیدار بود، اما نمیخواست از تختش بیرون بیاد.
نه چون خوابآلود بود، نه چون مدرسه رو دوست نداشت؛
چون تختش، اتاقش، همهچیز اینجا، پرتگاه خیالش بود.
جایی که فکرها از لبههاش آویزون میشدن و دنیاها از کف دیوارهاش بیرون میزدن.
نور ملایمی از گوشه پنجره روی کاغذهای کاهی چسبیده به دیوار افتاده بود.
هر کاغذ یه فکر نصفه بود، یه سؤال بیجواب، یا یه تکه از دنیایی که هنوز فقط توی ذهنش بود.
اتاقش رو خودش ساخته بود، مثل یه نقشهی ذهنی زنده.
صدا هنوز اونجا بود.
همون صدای محو آشنا که از جایی میاومد که نمیشد دقیق گفت "داخلِ سرش" یا "بیرون از جهان".
نه میخواست خاموشش کنه، نه میتونست نادیدهش بگیره.
تلاش کرد به کارهای روزمره فکر کنه. صبحانه، لباس، کلاس.
ولی انگار ذهنش با اون صدا هماهنگتر بود تا با بقیه دنیا.
حس میکرد چیزی در راهه.
ولی فعلاً فقط صدا بود، و نور، و دیوارهایی که داستانها توی اونها لانه کرده بودن.