تابستان گرمی بود. بالای درخت‌توت پادشاهی می کردم. مادربزرگ پایین درخت روی کُنده‌ی قدیمی نشسته بود و چای می‌نوشید. من آن بالا در بلندای سبز درخت توت با میوه‌های آب‌دار و شیرینش با گنجشکان جشنی داشتیم. توت می‌خوردیم و من از آن بالا جهان را می‌دیدم. دامنه‌ی سبز تاکستان‌ها را، ردیف درختان گلابی، انار و عناب را و جویبار زلالی را که از پایین درخت عبور می‌کرد. یک لحظه فکر کردم پادشاه جهانم.
فریاد زدم: «این‌جا قصر من است! این‌جا قصر من است! آهای شما که پایین هستید، من به شما دستور می‌دهم.»
مادربزرگم نگاهم می‌کرد و لبخند می‌زد. بعد از مدتی گفت: «یادت باشد دخترجان وقتی پایین آمدی، چیزی برایت بگویم! هروقت بازی‌ات تمام شد، بیا!»
پایین آمدم تا بگوید. گفت: «این درخت، لانه‌ی یک مار بزرگ است. سال‌هاست خانه‌ی او این‌جاست. نمی‌خواستم وقتی بالایی درباره‌اش چیزی بگویم. ترسیدم بترسی و از آن بالا بیفتی...»
ترسیدم. گفتم: «مادربزرگ چرا مار را نمی‌کُشید؟»
مادربزرگ گفت: «خانه‌اش این‌جاست. نگهبان است. در قدیم می‌گفتند هر جا گنجی هست، به نشانه، درخت توتی می‌کارند تا گنج گم نشود. مارها نگهبانان گنج‌ها هستند. چرا باید او را بکشیم.»
مادر بزرگ عاشق طبیعت و درخت بود و راز آن‌ها را می‌دانست. می‌دانست هرموجودی بی‌حکمت در این جهان نیامده است. حالا می‌دانم هردرخت گنجی در این جهان است و ما باید مراقب گنج‌های دنیا باشیم.
#پیک زمین
