
صداى پچ پچ گنجشكهاست…مى شنوى؟
به جان شاخه ى خشكيده شعر
مى كارند…
به قلب كوچكشان بارِ غم نمى چسبد
عجيب نيست اگر شوق پر زدن دارند
گمان كنم دلِ آگاهشان خبر دارد
سرودِ بودنشان شعرِ ماندگارى نيست…
چرا به رويشِ هر لحظه شادمان نشوند؟
به لحظه هاى پسِ پرده اعتبارى نيست!
عجيب نيست اگر بالهاى كوچكشان
غبار، از تنِ خشكِ درخت، بردارد
براى گرمىِ دلهاى سردِ باغچه ها
هميشه يك نفسِ آشنا اثر دارد
به اعتقاد زمين، “نو شدن”، توهّم نيست
وضوحِ باورِ سبزِ زمين تماشايى ست…
به رغمِ بُغضِ زمستانىِ نفسگيرش
هنوز، در صددِ انتشارِ زيبايى ست…
زمين، هميشه پيامى براى گفتن داشت
از ابتداى جهان، شعر خاك، زيبا بود
چه قدر فصل به خود ديد تا بفهماند
چگونه مى شود از تيرگى بهار سرود…
به يُمنِ آشتىِ خاك و ابر و نور و نسيم
بهار، بستري از رنگهاى بى همتاست
صعودِ رايحه ى شاعرانه ى خاك است
شكوهِ بزمِ هم آغوشىِ زمين و هواست…
اگر چه سوزِ زمستان برهنه كرد تو را
اگر چه باغچه هاى ترانه ات خشكيد
زمام حوصله ات را دوباره دست بگير
سفر كن از همه ى فصلهاى بى خورشيد….
درختهاى خزان ديده خوب مى دانند
بِرهنگى ابداً رسم جاودانى نيست!
به احترام طبيعت تو هم بهار بپوش
بهار، موسمِ احساسِ ناتوانى نيست…
#پیک زمین
#بانک ایران زمین
#زمین پاک