جوک

زندگی یک جوک مسخره بود.

دلم می خواست زندگی را یک جوک مسخره بدانم .

مردم به جوک های مسخره می خندیدند چون کسی انهارا بامزه تعریف می کرد.

من هم همینکار را کردم ،زندگی مسخره و سرشار از تناقض را بامزه پنداشتم.

تک تک باخت ها و تک‌تک کبودی ها و درد هایم را خنده خنده رد کردم.

اینه هر روز صبح نگاهم می کرد و می گفت که لبخند قشنگی دارم ،خودم هم با او موافق بودم اما رفته رفته عضلات صورتم از خندیدن های الکی خسته شد.

ابی که با آن قلموی کشیدن لبخند هایم را خیس می کردم از اشک هایم بود ،آخر می دانید زمانی که که اب آبرنگ زیادی شود نقاشی وا می رود.