وقتی خورشید زیبا، با صدای لذت بخشش شروع به خواندن آواز برای منظومه ی شمسی می کند.....
وقتی که آواز به زمین می رسد و ما را گرم می کند....
آن وقته که چشم های دریا برق می زند،آوای جنگل بیدار می شود،و انسان ها شروع به کار می کنند.
تا ۱۲ ساعت بعد که ماه شروع به نوازش زمینش می کند و برای اون و جنگل هاش،دریا هاش و انسان هاش لالایی می خواند؛
واقعا انسان ها در طی این ۱۲ ساعت چه می کنند؟ می خورند؟ می خوابند؟ به سر کار می روند؟ فیلم می بینند؟ درس می خوانند؟........
تا حالا به این اندیشیدهاید که این کار ها را می کنند،تا به کجا برسند؟
اصلاچرا انسان ها افریده شده اند؟
که سرکار بروند؟که ازدواج کنن؟
که بچه دار شوند؟
یا مثل نردبانی انقدر بالا بروند تا به نوک نردبان برسند و با این تصور که فقط به انتهای یک نردبان رسیده اند بمیرند؟
نه.....
انسان ها به وجود آمده اند تا ایجاد کنند،تغیر بدن،فکر کنن،زیبا کنن،کمک کنن....
تا زندگی کنن.
پس زندگی کن،و لذتشو ببر
