این روزا تقریباً همهٔ برنامه‌نویس‌ها یه درد مشترک دارن: هوش مصنوعی با سرعت برق اومده تو زندگی کاری‌مون و ما مثل بری آلن (همون فلش) که به Speed Force وصل شده، سریع‌تر از چیزی که خودمون انتظار داریم حرکت می‌کنیم.
منم مثل خیلی از شماها، AI رو آوردم تو کار روزانه‌م. نتیجه‌ش فوری بود: کارهایی که قبلاً روزها طول می‌کشید، حالا تو چند ساعت تموم می‌شد. پروژه‌های بزرگ و پیچیده رو سریع تحویل می‌دادم. حس می‌کردم پنج برابر مولدتر شدم.
منطق بعدی‌م چی بود؟ خب حالا که ۵ برابر سریع‌ترم، پس باید ۵ برابر کار بیشتر انجام بدم دیگه، نه؟ و دقیقاً همین کار رو کردم.
یه گزارش باگ که معلوم بود مشکل زیرساختی داره؟ من هستم!
یه صفحهٔ جدید برای مدیریت تنظیمات کاربر؟ حالا دیگه جزو کار منه!
یه ابزار ادمین برای بلاک کردن کاربرها؟ بزن بریم!
انبوهی از PR روی هم تلنبار شده بود. AI تیکت‌هام رو می‌نوشت، تو تردها جواب می‌داد و خلاصهٔ پروژه می‌ساخت. همه‌جا و همه‌وقت مشغول بودم.
ولی کنترل کامل دستم نبود. چند ماه بعد کاملاً فرسوده شدم. می‌خواید از بهره‌وری بگم؟ تونستم ۱۰ برابر سریع‌تر از قبل خودمو بسوزونم! اینم از سرعت!
مجبور شدم یه کم عقب بکشم و از خودم بپرسم: با این بهره‌وری جدید واقعاً باید چیکار کنم؟ چون واضح بود که «کار بیشتر و سخت‌تر» جواب نیست. کانتکست گم می‌شد. PRها هفته‌ها بی‌جواب می‌موندن. بازبینی‌ها دیگه عمیق نبودن.
به جاش سعی کردم فکر کنم بهترین لحظه‌های کاری‌م کی‌ها بودن. برای من بهترین وقت‌ها وقتی بود که یا چیزی یاد می‌گرفتم یا به کسی یاد می‌دادم.
وقتی agent من یه حلقه شروع می‌کنه، ساب‌ایجنت‌ها رو بالا می‌آره، خودش رو بازبینی می‌کنه و PRها رو روی هم می‌چینه... چی می‌شه اگه به جاش فقط یه چیزی بخونم؟
چی می‌شه اگه فقط به یه همکار پیام بدم و بگم می‌خوای با هم pair کنیم؟
چی می‌شه اگه یه چیزی بنویسم؟
و واقعاً همین کار رو شروع کردم. شروع کردم به خوندن مقالات فنی و پست‌های وبلاگ. حدود ۳ ساله که تو توسعهٔ وب هستم و تو همین مدت هم مهارت skim کردن هر مقاله رو پیدا کرده بودم: دنبال همون تکه کد مورد نیازم می‌گشتم، برمی‌داشتم و می‌رفتم سراغ کار بعدی.
قبل از AI مجبور بودی همین کار رو بکنی. نوشتن کد خیلی طول می‌کشید، پس وقت نداشتی پست وبلاگ کسی رو کامل هضم کنی.
و چیزی که از دست می‌دادی، همون جنبهٔ انسانی این صنعت بود: نویسنده‌های بامزه، تجربه‌های مشترک، سفرهایی که پشت هر پست بود.
حالا مستندات رو کامل‌تر می‌خونم. یاد می‌گیرم ViewTransition تو React چطور کار می‌کنه، به جای اینکه فقط تکه کد رو پیدا کنم، پیاده‌سازی کنم و بعدش گیر بیفتم تو دیباگ.
این خوندن عمیق، نحوهٔ حرف زدنم با agentها رو هم عوض کرده. حالا آگاهانه‌تر هدایتشون می‌کنم تو مسیری که قبلاً خودم باید هموارش می‌کردم، چون وقت می‌ذارم کل یه قابلیت رو هضم کنم.
بهترین جایی که وقت‌مو صرف کردم؟ نوشتن.
شروع کردم هر روز یادداشت‌های کاری‌مو بنویسم. قبلاً حس می‌کردم انقدر مشغولم که حتی ۱۵ دقیقه برای نوشتن چند تا فکر پراکنده هم ندارم.
هنوز مقاله‌ای منتشر نکردم که مردم بخونن و کامنت بذارن، ولی همین که دارم می‌نویسم، کمک می‌کنه بهتر فکر کنم. ایده‌ها واضح‌تر می‌شن، تصمیم‌ها منطقی‌تر، و حس می‌کنم دارم از اون سرعت بی‌مهابا فاصله می‌گیرم.
وسوسه‌ش رو می‌فهمم. بک‌لاگ هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، مدیرات از آخرین چیزی که تو یه روز تحویل دادی شگفت‌زده شدن، پس می‌خوای همون حس رو دنبال کنی، و همه تو لینکدین دارن از پروژهٔ جانبی‌ای که راه انداختن تعریف می‌کنن.
ولی چیزی که با کندتر رفتن و نوشتن افکارم دارم یاد می‌گیرم اینه: کار کردن با دقت، در بلندمدت بهره‌وری بیشتری می‌آره. اگه وقت بذاری دربارهٔ تصمیم‌هات فکر کنی، دربارهٔ محصولت فکر کنی، افکارت رو بنویسی، یا به یه همکار پیام بدی، از چیزایی که یاد می‌گیری شگفت‌زده می‌شی.
من حالا ۱۰ برابر چیز بیشتری تحویل نمی‌دم، ولی چیزایی که تحویل می‌دم دارن معنادارتر می‌شن.
