بخش اول .
نشستم پشت قاب پنجره باز
تماشا می‌کنم این فصل آغاز
هوای صبحدم نمناک و سرد است
زمین آیینه‌دار باد و گرد است
دلم آیینه‌ای در چنگ آه است
نگاهم خیره بر پایان راه است
به دست فکرهای مست و بیدار
کشیدم پرده از چشمِ سپیدار
برون را بنگرم در بهتِ آفاق
جهانِ کهنه و این سقفِ عشّاق
بهار آمد که با دستِ جوانه
بشوید گردِ دی از رویِ خانه
درختِ توتِ پیرِ کُنجِ دیوار
قبایی کرد بر تن شد ،پدیدار
در آغوشِ بهاران، نغمه‌خوان شد
زمینِ مرده، ناگه نوجوان شد
تماشا کن که این عهدِ جوانی
بهاری بود و رفت همچون خزانی
دویدم در پیِ پروانه‌یِ هوش
که شد آن خاطراتم بارِ بر دوش
ولی این مستیِ خوش‌رنگ و زیبا
نمی ماند همیشه پای بر جا
به ناگه تیرِ مه، با داغیِ خویش
بیاورد این جهان را گامی از پیش
بهارِ ما به تابستان بدل شد
فصول زندگی، ضرب‌المثل شد
رسید آن نوبتِ میوه رسیدن
ز شاخه، طعمِ پختگی چشیدن
عرق بر چهره یِ دهقان عیان است
که این فصلِ بلوغِ ، خاکدان است
هنوز این جلوه در چشم است، اما
خزان آمد به این بستانِ زیبا
خزان آمد که رنگ‌آمیز باشد
پر از دلتنگیِ پاییز باشد
ورق بر برگِ این دفتر تِکانَد
که تا انسان بداند جا نماند
سپیدی رویِ مویِ بید بنشست
زمستان آمد و درها به رخ بست
یخ‌آجین شد تمامِ آرزوها
فروکش کرد صداها های‌و‌هوها
کتابِ فصل‌ها اینجا ورق خورد
مسافر بار خود را بی سبب برد
در این نوبت‌به‌نوبت رفت‌وآمد
جهان کُنجِ
همان کافه است، شاید
بهاری بود و رفت همچون خزانی
