یک روز سرد زمستانی ؛ جایی که داستان پر از فراز و نشیب ما شروع شد
پشت درهای بسته ، ساکت و تنها ...
اما واقعا تنها !؟
تنهایی که بدترین حس و درد بشریت در زمان حال است
حال ... ما واقعا تنها خواهیم بود؟
میتوان فهمید؟ ... فقط باید صبر کرد و دید



چگونه میتوان تمام مدت در یک چهار دیواری سرگرم ماند ؟
اگر از من می پرسیدید باید میگفتم : محال است! دوست عزیز من ! مگر کسی میتواند بدون همراه در بین چند پاره آجر مشغول و شاد باشد!؟
بدون هم صحبت و بدون کسی که با آن از ته دل بخندد؟ بدون کسی که بتواند مایه گرمای قلب او باشد ؟
این تمام چیزی بود که میتوانستم به شما بگویم و تمام چیزی بود که میتوانستید بشنوید اما حالا ...



از آن هم بگذریم ؛ مگر دیگر کسی هست که از آدم مراقبت کند و بگذارد قند در دلمان آب شود ؟! یادآور او باشد و به او بگوید که هنوز تنها نیست ؟ در تمام طول روز یکپارچه گاه و بی گاه ما را مورد توجه خود قرار دهد؟

اگر کسی هم باشد مگر ممکن است ما را در چند متر ناقابل فضای بسته تحمل کند !؟ناخواسته ضربه ببیند و خم به ابرو نیاورد ؟ امید بدهد و هیچگاه نگذارد لحظه ای غضب مارا فرا بگیرد؟ واقعا کسی میتواند ؟ شک ندارم که کسی یا چیزی هست ...





انگار چیزی هست! که تمام دوران بد و در تنگنا را برایمان سهل و آسان کند
دوران تاریک را در روشنایی برایمان به اتمام برساند و راهی میان انبوه درختان جنگل افسردگی و کسالت برایمان باز کند ولی آن هم مشکلات خود را دارد



اما با تمام این دشواری ها و تاریکی ها ...
سختی ها و مشکلات و پیچ و خم بسیار راه روبه رو ...
در میان تمام سردرگمی ها و تلخی ها ...
زمانی که مانند پروانه ای در تیرگی شب به خود میپیچیم...
هنگامی که با چشمان بسته همراه طنین مکرآلود و گمراه کننده روزگار میرقصیم ...
و حتی روز های سرد ...


همیشه

یک دلگرمی وجود دارد .
