ویرگول
ورودثبت نام
محمد عبداللهی
محمد عبداللهی
محمد عبداللهی
محمد عبداللهی
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

نبرد ایران و توران با همراهی بی فرهنگ های روم

در گذشته هایی دور، دورتر از دسترس؛ میان ایران و توران درگیری های زیادی وجود داشت. البته این دو، زنهای همسایه نبودند که درگیریشان به گیس و گیس کشی ختم شود. ایران و توران دو کشور پهناور بودند که از نظر تسلیحاتی بسیار پیشرفته شده بودند و در متون قدیمی آورده اند که: ایرانیان شعار می دادند: «موشک ما کلفت تره» تورانیان پاسخ می دادند: «تانک های ما قطور تره.» - قطور تر یعنی دارای قطر، دارای ضخامت- یا می گفتند:«– نون و پنیر آوردیم، هسته ایتون رو خوردیم.» «– نون و پنیر ارزونیتون، تحریم نمودیم عمه تون.» اما روزی جنگ بزرگی بین دو کشور رخ داد و سپاه دو طرف رو به روی هم در زمین بی طرف صف آرایی کردند. چرا که وضعیت استادیوم های هر دو خیلی تعریفی نداشت و هر روز دو سه تا مصدوم روی دست دو کشور می ماند. رومیان با این که خودشان جنگ آوران بزرگی مثل گلادیاتور، رادیاتور و کاربراتور داشتند به عنوان بی طرف و تماشاچی حاضر شده و میزبان رقابت بودند. آنها مقدار زیادی تخمه و فراورده های فیل آورده بودند و شعار می دادند: «توپ تانک فشفشه، داور ما، کاردسته!» یا فریاد می زدند: «شیر سماور، بوووووووق.» اصلا این رومیان ذاتا آدم های بی ادبی هستند. از نوع لباس پوشیدنشان هم معلوم است که از طرفداران جنبش مِ مِ ها (مرد میهن هازادی) بودند. بگذریم. جنگ بین سهراب با دوبنده آبی و رستم با دوبنده پلنگی در گرفت و دو طرف گلاویز شدند و آنقدر به هم پیچیدند که گرد و غبار از زمین به آسمان بلند شد و چند باری داور درخواست VAR داد. گرزها به سپرها برخورد می کردند و از آنجایی که اجناس همگی بِرند بودند، آخ نمی گفتند. رستم "چو چپ راست کرد و خم آورد راست خروش از خم چرخ چاچی بخاست" اما در میان میدان، وقتی رستم دید حریف این آدم بد بدن نمیشود؛ دست به اسپری فلفل برد و دو سه تا پیس توی چشمهای سهراب خالی کرد و چاقوی ضامن دار زنجان را داخل شکم سهراب فرو کرد. همه ساکت شدند و انگار زمان از حرکت ایستاد. ناگهان صدایی با نوای بلند گفت : «خدا قوت پهلوان. خسته نباشی دلاور. شیر مادر و نان پدر حلالت.» که البته در متون تاریخی اشاره ای به عامل این صدا نشده است. سهراب که زخمی و خون آلود توی بغل رستم افتاده بود گفت : «من مادر این بعثی ها را...» که رستم دستش را روی دهان سهراب گذاشت و مانع شد که جمله کامل شود. سهراب گفت: «حاجی شرمنده، من یک عمر الواطی کرده ام. دهانم نجس است.» رستم با تعجب گفت:« این جمله مگر مال فیلم اخراجی ها نبود؟!» سهراب در حالی که سرفه می کرد و نفس نفس می زد؛ گفت: «دیگر به دنبال نوش دارو نرو، #بسپرش_به_ازکی من بیمه تکمیلی و حوادث دارم. حتی آسانسورم را هم بیمه کردم. مرا به درمانگاه ببر. فاکتور فراموش نشود.» رستم در حالی که به صورتش چنگ می زد و اشک می ریخت پرسید: «گفتی بیمه را از کی گرفته ای؟»

سهراب گفت: «از کی؟»

رستم دوباره پرسید: «از کجا؟!»

- از کی...

- چطور؟

- از کی...

- ها؟

- از کی...

به گمانم سمعک رستم از گوشش افتاده بود و اینگونه بود که رستم تا ساعت یک بامداد امروز بر سر بالین سهراب اشک ریخت و گریه کرد. "البته نه! ساعت یک بامداد، امروز نیست. دیگه رفتیم فردا. پس الان فرداست. دیگه نمی تونیم بگیم امروز. الان یکِ بامداد فرداست!"


#بسپرش_به_ازکی

چالشاولین نوشتهبسپرش_به_ازکی
۵
۵
محمد عبداللهی
محمد عبداللهی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید