
شاید خندهدار به نظر برسد اگر بگویم: "ویار" فقط مخصوص یه خانم باردار نیست.. و شاید خندهدارتر باشد اگر بگویم: حتی محدود به جنسیت خاصی هم نیست..
.
همهی ما از اولین لمسِ پس از تولد، آبستنِ خلق زندگی هستیم.. همهی ما با روحی آبستن، به دنیا میآییم.. اما آنها که باید، نمیدانند و دقیقا داستان از همینجا شروع میشود:
.
از جایی که این پرسشها جان میگیرند:
اینکه در نخستین روزهای حضور دنیاییمان، درست زمانی که چشمهایمان به خوبی نمیدید اما از قدرت لمس لبریز بودیم؛ مکان امن ما آغوش مادر بود یا تشک و بالشت سردی که حس اضطراب را در ما میرویاند؟.. زمانی که پاهایمان قدرت گرفت، وسعت دویدنمان به زیبایی اختیار بود یا به اندازهی محدودیت زنجیر؟.. آن زمانی که کلام برای ابراز احساس در ما قدرت گرفت، گوشهایی بود که عاشق کلاممان باشند یا خوابشان را میدیدیم؟ ...
زمانی که...
.
دیروز کودکی دیدم که از یادآوری میترسید، از اینکه آخرین جرعهی چای را قورت دهد مضطرب بود، از تنهایی واهمه داشت و از آدمها و عشق بیزار..
او "ویار" کرده بود، روحش تکان میخورد و در شرف فارغ شدن بود.. و اضطراب روزهای نخستین و اولین لمس، در او بیداد میکرد..او "ویار" کرده بود و "ویارونهاش"، فاصله و جدایی و فراموشی بود..
آهسته در دلم گفتم: وای اگر کسی نباشد که دلگرمش کند، زندگیاش را به چه شکل به دنیا میآورد..؟
.
در خیابان که قدم میزنی، آدمها یا "ویار" دارند، یا "ویار" داشتههایی هستند که فارغ شدند و یا فارغ شدههایی که دوباره آبستناند..
.
"ویار" چه از تلاطم جسم باشد چه از تکانهای بیامان روح، طبیعی نیست و نیاز به همراهی، همدلی و عشق دارد..
خواه حاملِ زندگی باشیم یا ثمرهی زندگی.. ?
.
کاش قبل از اینکه آدمهای زندگیمان، همانها که از حضورشان دلگرمیم و قوَّت روز و شبمان هستند؛ درگیر "ویار" شوند، کمی بیشتر همدلشان باشیم، کمی بیشتر دلیل خندههای از تهِ دلشان باشیم.. کمی بیشتر... فقط کمی بیشتر از اکنون..
آدرس اینستاگرام:
@rozane_mehr_arvin