
ما انسانها در حالت ایده آل در پی آن هستیم که مشغول به کاری شویم که هم مورد علاقهی ماست هم ارزشی را برای خود و جامعه خلق کند ، هم مایهی درآمدزایی ما باشد و هم با توانمندی های ما هم خوانی داشته باشد ، رسیدن به یک شغل مناسب نتیجهی حفظ این چهار مؤلفه هست
اما متأسفانه ( یا خوشبختانه) گستردگی و پیچیدگی قابلیت های انسانی بهعلاوه دگرگونی های پر سرعت اقتضائات زمانه ، ایجاد تعادل میان این چهار مؤلفه را به یک معما تبدیل کرده است. انسان خصوصیتها و استعداد های پیچیدهای دارد و از طرفی هم میبینیم شغلهایی در گذشته بودهاند که دیگر نیستند و همچنین شغلهایی که اخیراً به وجود آمدهاند و معلوم نیست در آینده چه موقعیت های شغلی تعریف خواهد شد.
در گذشته انسان برای انتخاب شغل گزینههای متنوعی پیش رو نداشت و حتی بهاجبار و صرفاً برای زنده ماندن مشغول کارهایی همچون شکار ، کشاورزی و … میشد که علاقه ، توانمندی و دیگر امور برایش مطرح نبود.
همین موضوع در مورد ازدواج نیز صادق است چرا که انسان در عصر های گذشته برای تشکیل خانواده معمولا در پی یافتن نیمهی گمشده یا درگیر شدن با موضوعات عشقی نبود اما در حال حاضر انسان ضمن تشکیل خانواده به فکر این است که شریک زندگی را برای تشکیل رابطهای عاشقانه ، متناسب با خود برگزیند.