
تاریخچه
تاریخچه این کنسول از سال ۱۹۸۸ شروع میشود. زمانی که پلی استیشن و نینتندو قصد دارند با همکاری و هم طرح لوح ویژه [Super disc] را پیاده کنند. لوح ویژه یک سیدی رام برای کنسول سوپر نینتندو بود؛ ولی به هر شکل این دو شرکت از هم جدا شدند و لوح ویژه برای کنسول جدید نینتندو ساخته نشد؛ ولی سونی در سال ۱۹۹۱ با تغییرات و ویرایشهایی روی لوح ویژه آن را در کنسول جدید خود یعنی پلیاستیشن جای داد. ایده خود کنسول پلیاستیشن در سال ۱۹۹۰ توسط کن کوتاراگی مطرح شد.
فقط دویست واحد از اولین مدل پلیاستیشن که قابلیت اجرای کارتریجهای سوپر نینتندو را هم داشت، توسط سونی ساخته شد. اولین مدل این کنسول به صورت چند رسانهای و چند منظوره طراحی شد. علاوه بر اجرای بازیهای سوپر نینتندو، میتوانست سیدیهای صوتی و اطلاعات گرافیکی را بهخوبی بخواند. با رایانههای شخصی هم سازگار بود. در سال ۱۹۹۴ نوع دیگری از پلیاستیشن با عنوان پیاِسایکس عرضه شد که با بازیهای سوپر نینتندو سازگار نبود و فقط بازیهای مبتنی بر سیدی رام را اجرا مینمود. این تصمیمات موجب شد پلیاستیشن بهترین فروش در بین کنسولهای نسل خود را داشته باشد و تا ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۸ بالغ بر ۱۰۲ میلیون دستگاه از آن به فروش برسند.
کنسول های خانگی
پلیاستیشن اصلی که در تاریخ ۳ دسامبر ۱۹۹۴ در ژاپن منتشر گشت، اولین سری از رایجترین کنسولها و دستگاههای بازی دستی بود. این برنامه شامل کنسولها و به روزرسانیهای جانشین از جمله Net Yaroze (پلیاستیشن مخصوص سیاه با ابزار و دستورالعمل برای برنامههای بازیها و برنامههای پلیاستیشن، پیاِسوان (نسخه کوچکتر از نسخه اصلی) و پاکتاستیشن (دستگاه جانبی است که باعث تقویت بازیهای پلیاستیشن میشود) بود و همچنین به عنوان کارت حافظه عمل میکند. این بخشی از نسل پنجم کنسولهای بازیهای ویدئویی بود که در برابر سگا ساترن و نینتندو ۶۴ با هم رقابت میکردند. تا دسامبر ۲۰۰۳، پلیاستیشن و پیاِسوان مجموعاً ۱۰۲٫۴۹ میلیون دستگاه را به بازار عرضه کردند، و در نهایت تبدیل به اولین کنسول بازیهای ویدئویی شد و منجر به فروش ۱۲۰ میلیون دستگاه شد.