. روز اول
راستش را بخواهی، دیروز که در آن کوچه از کنارت رد شدم، نشناختمت. نه تو را و نه آن کوچه آشنارا...
از درماندگی ترافیک سر از آنجا درآوردم. باید دخترکم را به مدرسه میرساندم و بعد به خانه برمیگشتم تا فکری به حال غذای ظهر کنم. لباسهای اتونکرده و اتاق بههمریختهٔ پسرم را هم به مشغلههای ذهن پر از هیاهویام اضافه کن.
حالا که خوب فکر میکنم، حق داشتم که در آن لحظه نتوانم تو را از میان روزهای بیدردسرِ پرعاطفهٔ گذشته به بیرون بکشم؛ آن هم بعد از این همه سال...

. روز دوم
امروز ترافیکی در کار نبود، اما من در آن کوچه بودم. تو هم آنجا بودی و مثل همیشه بیحواس، طول کوچه را با عجله قدم میزدی. شقیقههایت را سپید کردهای، گویا تو هم زیر بار زور روزگار رفتهای، درست مثل «منِ آن روزها».

. روز سوم
سر درآوردن از کوچهی ملاقات کار دستم داد. نهار دیروز را سوزاندم و داشتم جلسهای را که ماهها برای آن برنامهریزی کرده بودم، فراموش میکردم.
باید فکری به حال خود کنم. این «منِ امروز» که بهسختی ساختمش، نباید به «منِ روزهای ازدسترفته» ببازد.

. روز چهارم
پاهایم، این سربازهای متمرد، هرطور که شده بود، من را کنار زدند و خودشان را به آنجا رساندند.
در چند قدمیِ تو، میخواستم صدای قلبم را میان مشتم پنهان کنم که مرا دیدی. مثل همیشه چشمهایت را کمی تنگ کردی و بعد جا خوردی. قدمهایم را تندتر کردم، شاید هم میدویدم، نمیدانم. هرچه که بود، از آن کوچه گذشتم و از تو هم...

. روز پنجم
باران امروز بوی پاییز سالِ وداع را میداد.
خودم را پشت دکه، میان روزنامهها، گم کردم و به تماشای کوچهی ملاقات ایستادم.
آمده بودی و درست همانجایی ایستاده بودی که آن روزها...
نگاهت تمام کوچه را به دنبال من میگشت. تو آمده بودی، اما من باز هم نیامدم.
دیر شده بود. برای من و تو انگار زمان همیشه دیر بود.
به خانه برگشتم، لباس زیبایی پوشیدم و کمی آرایش کردم. غذای موردعلاقهی همسرم را پختم و کیک را با سلیقهی خودم تزئین کردم. امروز، روز تولد همسرم بود و من خوشبخت بودم، حتی بدون تو...

