جنون

چند ساعتی می‌شد که بدون وقفه کلاویه‌های پیانو را با قلب خسته‌اش می‌کوبید تا سراسر وجود او را بلرزاند.. زیرا که می‌دانست نواختنش، او را به سیر خیال می‌برد...گویی با هر نتی که می‌نواخت، کلماتی که هیچگاه بر زبان نیاورد را ادا می‌کرد..

با تکان دادن سرش، موهای ژولیده‌ی کوتاهش را به هم می‌ریخت..

آن چنان به جان پدال‌ها افتاده بود که انگار از آنها انتقام سختی می‌گرفت... قلبش به سرعت بر قفسه‌ی سینه می‌کوبید..مغزش درحال انفجار بود و همانطور که از نوکِ انگشتانش خون چکه می‌کرد، به نواختن ادامه داد.../