روزها و سالها آرزو داشت یک دفترچهی خاطرات زیبا بخرد، اما برای خرید آن به پول زیادی نیاز بود. پولهایش فقط به اندازهی کرایهی تاکسی بود تا بتواند به اینور و آنور برود. شبها با فکرِ آن دفترچه میخوابید و دعا میکرد خدا کمکش کند تا روزی بتواند آن را بخرد.
بعد از دو هفته فکر و خیال، به این نتیجه رسید که باید کاری پیدا کند. او میدانست در خیاطی و نقاشی استعداد فراوانی دارد؛ بنابراین تصمیم گرفت خودش را به دو مؤسسه معرفی کند. کمی بعد در هر دو مؤسسه استخدام شد. روزها کار میکرد، ماهها حقوق میگرفت و تصمیم گرفت هرچه درآمد داشت داخل یک صندوقچه بگذارد.
سه ماه گذشت. کلید صندوقچه را برداشت و درش را باز کرد. باورش نمیشد! با همان ساعتهای کار ساده، این همه پول جمع کرده بود. همان روز به مغازه رفت، دفترچهی خاطرات دلخواهش را خرید و در پاساژ چرخید تا لوازم هنری دیگری هم ببیند.
شش ماه گذشت. او هر سه ماه یک بار به سراغ صندوقچه میرفت، مقداری از پول را برمیداشت و اینبار لوازم خیاطی و هنری میخرید. هر لحظهی زندگیاش را در همان دفترچهی بزرگ و پرصفحه یادداشت میکرد.
سالها گذشت تا اینکه ۲۰ ساله شد. با بخشی از پساندازهایش یک مغازهی کوچک خرید. مغازه دو اتاق داشت: در یکی از اتاقها روزهای زوج سفارشهای خیاطی میگرفت و در اتاق دیگر کلاس نقاشی و هنر برگزار میکرد. هنوز هم هر بار به دفتر خاطراتش سر میزد، نوشتههایش را میخواند، چشمهایش را میبست و در خاطرات چند سال گذشته غرق میشد...