ما از اینجا رفتیم ولی، صدای خندههامون تا ابد اینجا باقی میمونه.
خداحافظی با مدرسهای که سه سال توش زندگی کردی واقعا سخته.
وارد کلاس شدم، خاطره ها دونه به دونه داشت برام تداعی میشد. صدای زنگ تفریح و فرار از درس و عشق و حال با بچه هاو دعواهای کلاس های مختلف با یکدیگر.
برای خداحافظی و البته به عنوان آخرین بار به سمت نیمکتی که خودم و دوستم روش مینشستیم رفتم و ته نیمکت نشستم جایی که همیشه سرش دعوا بوده چون اگر سر نیمکت بشینی مجبوری هر موقع که بهت دستور میدن از جات بلند شی!!!
من همیشه نیمکت آخر مینشستم نه به خاطر تقلب و اینجور چیزا نه؛به خاطر اینکه یه خورده تند تند قندم میوفتاد و مجبور میشدم خودمو شارژ کنم حتی یه بار به معلم ریاضیمون گردو تعارف کردم ولی نمیدونم چرا عصبی شد و منو پیش هیولای مدرسه یعنی ناظممون فرستاد.
بعد از چند دقیقه به خودم اومدم و دیدم غرق خاطرات اون دوران شیرین شدم .در میان این افکار،نگاهی به میز ها و نیمکت ها کردم که پر بود از یادگاری های کهنه و نو؛ زمانی که شروع به خواندن کردم نوشته ای قرمز رنگ نظر من را جلب کرد. یادگاری نبود، اسم هم نبود، یه سوال بود؟ آره یه سوال بود .
ادامه دارد،با ما همراه باشید.
