جنگ

گمان می برم در گورستان اینده نیز غرق ابهام باشیم.

دست بک دیگر را محکم می فشاریم و به سوی تاریکی دائما حرکت میکنیم.

نه به اراده و خواست خودمان، که به اراده ی دیگری.

مثل تمام روزهایی که دیگری ناخدای ناوگان ما بود. به راستی که ناخدا بود.

در زبان کدام دین خدا اینگونه بشر خود را به نام قدرت به اتش کشیده است؟

در لحظه ای که به سوی تاریکی هجوم می بریم به لبه ی پرتگاهی آشْنا میرسیم.

همانی که همیشه در حوالی اش ایستاده ایم و در تلاشیم به اعماق آن پرتاب نشویم.

در واپسین لحظه، علم، دعا، ارزو، دین و کائنات همگی تو را رها میکنند و تو اویز زیادی برای گلاویز شدن به دنیای پشت سرت نداری.

ما و هم رزم هایمان با بهت و دودلی به یکدیگر نگاه میکنیم و نمیتوانیم به کسانی که از این پرتگاه سقوط میکنند ایرادی بگیریم.

فردیت، هویت، مالکیت، امنیت، رسمیت و همه چیز تو زیر چتر این جبرجغرافیایی پودر می شود و تو ناچاراً به معنویت چنگ می زنی.

نه از ان جنس معنویتی که کارامان را به اینجا کشانده و در نبرد زندگی و مردگی تنهایمان میگذارد، بلکه از انها که از دامنش هنر زائیده می شود.

ار آن جنس معنویت های بی کلاس جهان سومی، که برای گرسنگی هایت، کابوس شب هایت، ترس از انفجارهایت، فقر و فلاکت و بیزاری هایت پاسخی رندانه دارد.

ما و تمام هم رزم هایمان میدانیم که باید یکدیگر را عاشقانه در اغوش بگیریم و جز خودمان و معنای زیستمان به هیچ قدرت و ملت و حکومتی تکیه نکنیم.

می دانیم و اگاهیم که نباید اجازه دهیم تنفرمان از انها خوشنودشان کند.

این چیزیست که آنها میخواهند.

اگر خشم انها را با نفرت پاسخ دهیم، دچار همان جهلی می شویم که انها در ان غرق شده اند.

ما به خودمان و اسمان بالای سرمان، هیچ چیز، تکرار میکنم، هیچ چیز نداریم.

هر روز از خودمان میپرسیم

ایا این برای ادامه دادن کافیست؟