«غربت کسی نباش که تو را وطن دیده» این را گوشه ی دفترچه ی سفید کوچکی نوشته ام که سال اول،دوم دانشگاه خریده بودم که تویش مشق شعر کنم. با خط خوش هم نوشته‌ام، گمانم یکی ازهمان وقت‌هایی که راپید میخریدم و باهاش مینوشتم. چون خطم قشنگ‌تر میشد. بعد دلم میخواست رویم میشد، این را برایت می فرستادم، یا بهتر بنویسم، رویم که میشد نه،جرئتش را داشتم، یا نمیترسیدم همه چیز، دقیقا همه چیز، بین ما تمام تمام شود.و من از تمام شدن ماجرایی، قلبم برای بار چندم هزارتکه شود.
این ر ا محمود درویش گفته، همین: غربت کسی نباش که تو را وطن دیده، همین که یک شاعر فلسطینی، با مختصات زیست کاملا متفاوتی، آمده دست گذاشته روی نقطه ای سخت حساس و تکان دهنده از من و حرف من را بی آنکه حتی در یک زمان مشترک زندگی کنیم، فهمیده، یعنی شعر، زبان جغرافیا و ملیت و جنسیت ندارد چندان وکافی است جایی از روحت، با زیست شعر، بهم گره بخورند و تبدیل شود به نفس‌گیرترین حرفی که می‌شود زد: غربت کسی نباش که تو را وطن دیده...
شاید مشکل از چشم های من است، من در وطن دیدگی، اشتباه کردم، شاید تو نمیخواستی وطن من باشی اصلا. شاید باید محمود درویش و من، هردومیپرسیدیم، که تو دلت میخواهد سرزمین کسی باشی که از قضا در وطن خودش هم غریب است؟شاید نمیخواستی. شاید باید میفهمیدم که نمیخواهی.. شاید نقطه ی نزدیک شدن به سی سالگی همینجاست، آن جایی که باید فهمت را عمیق تر کنی و بفهمی که جهان، جهان غریبی است، آدمیزاد در وطن خودش هم غریب است، عمر میگذرد، وقتی برای سیلاب شدن حس ها نیست. کسی وطن نمی‌شود، تو هم قرار نیست سرزمین کسی باشی. عمر تمام خواهد شد و تو جهان کوچکی خواهی داشت که درآن غریبه ای و غریب.
