امروز هم مثل چهل روز گذشته، دلم خواست که زندگی ام تمام می شد، چشم هایم را باز کردم و بازهم خوابیدم؛ و باز کردم و بازهم خوابیدم و آرزو کردم که کاش تمام زندگی ام به معنای مطلقش تمام می شد و دود می شد و این دفتر به صفحه ی آخر می رسید، این روزها چیزی خوشحالم نمی کند، دقیق تر بخواهم بگویم از روز ۱۳ تیر که توی مصلی تهران، که همیشه محل شادی و ذوق و هیجان بود، دنیا روی سر آنهمه آدم آوار شد و من توی راهروی مصلی نشستم و اینقدر گریه کردم که تمام راه نفس کشیدنم از بین رفت،از آن وقت به بعدش مطلقا من دیگر نتوانستم نفس بکشم، بعد هی اتفاق ها پشت هم قطار شدند، و هی قطار شدند، و هی قطار شدند، و نفسم در نیامد. امروز هم مثل چهل و خرده ای روز گذشته از زنده بودنم بیشتر از هرچیزی در جهان متنفرم. توی صورتم گفت: وقتی برای بچه بازی های من ندارد، و من توی اتاق کوچک شیشه ای محل کارم، پشت خط اورژانس تا توانستم گریه کردم، و خانم اورژانسی هی گفت، آدرس بده تا برایت ماشین بفرستم و من باز گریه کردم، و دستم را جلوی دهنم گذاشتم که صدایم در نیاید و کسی نفهمد که چقدر هق هق بی صدا کرده ام.
مشاهدات می گوید، خوب نیستم، بازی هم در نمی آورم، حالم و احوالاتم شبیه هرچیزی و هرکسی هست جز خوب ها و این اتفاق خیلی غم انگیزی است. هرچند همین واقعیتی است که حالا باهاش چشم در چشمم و ظاهرا کاری اش هم نمی شود کرد.
پایان.
