ویرگول
ورودثبت نام
گردوی بنفش
گردوی بنفشمعلمی که در وطنش هم غریب است/ رفیق واژه ها
گردوی بنفش
گردوی بنفش
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

به عنوان شروع/

یا حق

توی دفتر تراپیست نشسته ام و دارم با انگشترم بازی می‌کنم و سرم را پایین انداخته‌ام، اصلا صبح انگشتر دستم نبود، اما یادم افتاد که اینجا، جلوی این مرد لازم است تا چیزی داشته باشم که حواسم را به خودش پرت کند. یا شاید تمام حس های پراکنده‌ام را دور هم جمع کند. بغض کرده ام که چیز خنده داری می گوید. میخندم. هردو میخندیم.

کمی دعوایم میکند که توی این هفت ماه دقیقا کجا بوده ام که نیامده ام، بهانه میاورم. میفهمد و با لحن جدی ای می گوید سیده بشری!

راستش را که میگویم کلامش نرم میشود. حرف میزنم. حرف میزنیم. به جای این هفت ماهی که نیامده ام چهل دقیقه وقت دارم که حرف بزنیم.

نگاهم می کند و می گوید ذهنت فاجعه ساز شده. مسئله همین است. نگاهش میکنم. فاجعه ساز؟

تایید می کند. به منتهای ذهنم فکر میکنم و به صفت جدیدش. به تمام فاجعه هایی که این مدت برای خودم و برای همه ی دور و برم ساخته ام. مغزم را ساکت میکنم...

در صحنه ی بعدی نشسته ام پشت لپ تاپ و به فایل خسته ی پایان نامه زل زده‌ام، دلم میخواهد بدون قید و بندهای اینستاگرام بنویسم. می روم سراغ پست های قدیمی، یک جایی وقتی دوم دبیرستانی بودم، از قول شاعری ناشناس نوشته ام:

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

روی خندان تورا کاش که من می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید!

و تکان دادن دستت که " مهم نیست زیاد"

چه کسی باور کرد؟

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد...

با خودم می گویم: مینویسم. قول میدهم/ شاید این آغاز ماجرا باشد.



روزمرهادبیاتدانشجوسازمرگ
۵
۲
گردوی بنفش
گردوی بنفش
معلمی که در وطنش هم غریب است/ رفیق واژه ها
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید