به منشی دفتر ریاست گفتم که حتما باید رییس رو ببینم و اهمیتی به این نمیدم که جلسه دارند،آنقدر منتظر می مانم تا کوتاه مرا ملاقات کنند.
دخترک با احترام گفت:منتظر باشید تا بپرسم،پس از مدت کوتاهی برگشت و گفت:بفرمایید داخل.
دستگیره در را فشار دادم و داخل شدم. رییس تا قیافه ام دید گفت:اومدی دعوا. گفتم:نه،آمده ام که درخواست بازنشستگی ام رو امضا کنید.
گفت:این کارو نمی کنم هنوز دو سال و نیم از خدمت تو باقی مونده و بیمارستان به این خدمات احتیاج داره و من نمی تونم بیماران رو از این خدمات محروم کنم.
گفتم:این حرفهای تکراری رو تموم کنید. این همه سال خدمت صادقانه کفایت می کنه و من اگه دینی هم داشتم ، اون رو تموم و کمال ادا کردم. آزرده خاطر و خسته هستم .بعد از بهبودی از کرونا دیگه توان سابق رو ندارم.
خیره نگاهم کرد و گفت: این حرفا بهانه هست من تو رو خوب میشناسم .
گفتم: پس خودمونی بگم،دیگه نمیخوام ادامه بدم و دلایلی دارم که برای خودم محترم هستش و دکتر تو هم باید موافقت کنی بخاطر سالهای طولانی که کنار هم صادقانه کار کردیم و در ضمن بسیار هم جدی هستم.
با خنده گفت: و اگه موافق نکنم چی؟
گفتم:غیبت میکنم،به مدت یک سال و نیم مرخصی استحقاقی طلب کارم ، پس سیستم رو مجبور میکنم موافقت کنه .
گفت: دیدی پس اومده بودی دعوا کنی.
گفتم: حالا هر چی. شما من رو خوب می شناسی اخلاق تندی دارم .داد و بیداد کردنم رو در اتاق عمل دیدی، الان نمیخوام با شما جدل کنم، امضا کن.
با تحکم و دلخوری گفت : بنویس.
یک ورق روی میز بود برداشتم با خودکار خودم در خواست بازنشستگی پیش از موعد خودم رو نوشتم و گذاشتم روی میزش و بهش خیره شدم.
گفت : پشیمون نمیشی.
گفتم : به هیچ وجه امضا کن لطفاً.
خودکار رو برداشت و نوشت موافقت میشود و امضا کرد.
با قدر شناسی نگاهش کردم و گفتم ممنونم دکتر. و از اتاق ریاست بیمارستان بیرون اومدم و به دخترک منشی با لبخند گفتم : مرسی عزیزم و سبکبال از پله های ساختمان ادراری پایین اومدم بالاخره تموم شد و بعد از مدتها لبخند زدم.