۲۹ شهریور ۱۳۸۴، مصادف بود با نیمه‌ی شعبان. من و همسرم بعد از سال‌ها پس‌انداز و صرفه‌جویی، چند ماهی می‌شد که از برادرم ـ که قصد فروش ماشینش رو داشت ـ پراید مشکیش رو قسطی خریده بودیم.
به پیشنهاد همسرم تصمیم گرفتیم بریم جاده چالوس. چون هنوز تو رانندگی خیلی ماهر نبودم، به داییم که هم‌سن و سال خودمه گفتم با بچه‌هاش همراه ما بیان. چهار نفر اونا و چهار نفر هم ما؛ شدیم هشت نفر که سوار یه پراید انداختیم تو جاده! البته بچه‌ها خیلی کوچیک بودن، سنشون بین ۲ تا ۹ سال بود.
برادرم ماشین رو صفر خریده بود و تو اون یک سالی که دستش بود، حسابی بهش رسیده بود؛ از رینگ اسپرت گرفته تا پخش سی‌دی‌خور، دزدگیر ماجیکار و روکش صندلی چرمی و...
ما کرج زندگی می‌کنیم. همین که از خونه راه افتادیم، بچه‌ها شروع کردن به درخواست آهنگ شاد و منم بلافاصله یه سی‌دی گذاشتم و صدا رو بلند کردم. صدای خنده و آواز بچه‌ها ماشین رو پر کرده بود تا اینکه به ترافیک ابتدای جاده خوردیم. طبق معمول با دیدن ترافیک، ناخودآگاه صدای ضبط رو کم کردم؛ شاید به خاطر این بود که می‌خواستم تمرکزم رو از دست ندم.
نزدیکی‌های «پلِ خواب» بودیم که گفتیم دیگه بالاتر نریم. همون‌جا کنار رودخونه بساطمون رو پهن کردیم. ماشین رو هم کنار جاده پارک کردم. با اینکه جلوی چشمم بود، اما از ترس اینکه مبادا سنگی از زیر لاستیک ماشین‌های عبوری در بره و خط و خشی بندازه، تصمیم گرفتم یه جای امن‌تر ببرمش.
رفتم تو جاده‌ی خاکی فرعی که ماشین‌ها پشت سر هم پارک کرده بودن. چون جای خالی نبود، مجبور شدم تا آخر برم جلو؛ جایی که جاده پیچ می‌خورد و می‌رفت به دل روستا یا شاید هم جنگل. با خیال راحت برگشتم پیش خانواده و سوئیچ و ریموت تصویریِ ماشین رو دادم به همسرم و گفتم: «یه جای مطمئن تو کیفِت بذار، نکنه از جیبم بیفته رو سنگا و بشکنه!»
بعد از کلی گفتن و خندیدن، نهاری که از خونه آورده بودیم رو خوردیم. بچه‌ها رفتن کنار رودخونه و من هم دراز کشیدم تا چرتی بزنم. تو خواب و بیداری بودم که صدای «بیپ‌بیپ» ریموت بلند شد. من که برای اولین بار بود این صدا رو می‌شنیدم، اصلاً متوجه نبودم این صدای دزدگیر ماشین خودمه! بدون توجه به صدا بلند شدم و گلاب به روتون رفتم دستشوییِ اون‌ور جاده.
وقتی برگشتم، دیدم مردم دارن با عجله از سربالایی کنار جاده‌ی خاکی بالا می‌رن. تو همین حین یه بنده‌خدایی اومد گفت: «ببخشید، اون پراید مشکی که اون بالاست مال شماست؟»
گفتم: «بله، چطور مگه؟»
گفت: «فکر کنم یه اتفاقی براش افتاده، ولی نگران نباشید، چیز خاصی نیست!»
من سراسیمه به سمت ماشین دویدم. بین راه به داییم گفتم: «فکر کنم دزد به ماشین زده، اون صدای بیپ‌بیپ هم برای ریموت خودم بود!»
وقتی رسیدم، دیدم مردم دور ماشین جمع شدن و هر کی نظری میده. یکی گفت: «صاحب ماشین شمائید؟»
گفتم: «بله»؛ گفت: «کجائید آقا؟ یه ساعته داریم داد می‌زنیم!»
با حرص با خودم گفتم: «خب حالا که اومدم، یه ساعت پیش چیکار می‌تونستی بکنی که الان نمی‌تونی؟!»
با رسیدن داییم و بچه‌ها، جمعیت کم‌کم پخش شد. جفت چرخ‌های عقب رو برده بودن و به جاش سنگ گذاشته بودن! اول جلوپنجره رو از جا کنده بودن تا بتونن کاپوت رو بالا بزنن و سیم دزدگیر رو قطع کنن. درِ پراید هم که باز کردنش کاری نداشت! آچار مخصوص رینگ رو که برای گم‌نشدن گذاشته بودم تو داشبورد، راحت پیدا کرده بودن. رینگ‌ها که از دست رفته بود! می‌خواستن ضبط، باند و زاپاس رو هم ببرن که ظاهراً فرصت نکرده بودن.
تو فکر بودم که حالا با یه زاپاس چطور برگردیم، که دخترم با بغض گفت: «بابا عروسک من رو هم بردن!» و به پسر کوچیکم که داشت دنبال سگ پشمالوی عروسکیش می‌گشت، گفتم: «دنبالش نگرد بابا، اونم بردن!»
همین‌طور که دور ماشین می‌چرخیدم، صدای همسرم رو شنیدم: «حالا می‌خوای چیکار کنی؟»
سَرم رو بلند کردم، دیدم چشماش از اشک خیس شده؛ شاید به این فکر می‌کرد چرا ما؟ یا شاید هم به اقساطی که هنوز مونده بود...
داییم گفت: «بیا ببینیم کسی رینگ و لاستیک اضافه داره بهمون بده.»
ولی تا به خودمون اومدیم، تقریباً کسی اطرافمون نبود. انگار زنگ آخر مدرسه رو زده بودن! اونایی هم که مونده بودن، نگاه‌های ترحم‌آمیزشون از هر چیز بدتر بود.
زن‌داییم گفت: «اون پراید پشتی که دارن وسایل‌شون رو جمع می‌کنن، تو محل ما می‌شینن، ولی سلام‌علیکی باهاشون نداریم.»
من و داییم رفتیم جلو، با راننده که مرد جوونی بود احوال‌پرسی کردیم و گفتیم بچه‌محلیم. خواهش کردیم زاپاس ماشینش رو بهمون بده، شب برمی‌گردونیم. راننده مِن‌ومِن کرد و گفت: «نمی‌شه، اگه تو راه پنچر کنم چی؟!»
در همین حین، مادر خانواده رسید. چون دیده بود در محل نوه‌هاش با بچه‌های داییم بازی می‌کنن، ما رو شناخت و به پسرش گفت: «بده بهشون پسرم!»
و این‌طور شد که ما تونستیم برگردیم. همه دمغ بودن. من ضبط رو روشن کردم تا جوّ رو عادی جلوه بدم، ولی کسی تحویل نگرفت. وقتی نزدیک کرج شدیم، چراغونی خیابون‌ها تو غروب روزهای نزدیکِ پاییز خودش رو بیشتر نشون می‌داد. هیچ لاستیک‌فروشی باز نبود.
بچه‌ها رو گذاشتیم خونه و با داییم رفتیم ۴۵متری گلشهر، چون مطمئن بودیم اون‌جا پیدا می‌کنیم، و حدسمون هم درست بود.
چرخ زاپاس اون خانواده‌ی با معرفت رو هم همون شب با یه جعبه شیرینی بردیم تحویل دادیم. مادر خانواده که دم در اومده بود و نگران ما بود، وقتی فهمید مشکل حل شده، خیالش راحت شد و شیرینی رو قبول نمی‌کرد.
گفتم: «شما این شیرینی رو بذارید به حساب نیمه‌ی شعبان!»
و من همیشه دعاگوی اون مادر مهربون که در اون وضعیتِ استیصال به داد ما رسید، هستم.
اون شب گذشت و من یه درس بزرگ گرفتم. با اینکه این درس نسبتاً پرهزینه بود، فهمیدم رانندگی فقط گاز و کلاچ و دنده نیست؛ باید حواسم به همه‌چیز باشه، از جای پارک گرفته تا نذاشتن آچار مخصوص تو ماشین! یاد گرفتم هیچ‌وقت نباید غافل شم و همیشه همه‌ی جوانب رو در نظر بگیرم... و مهم‌تر از همه، مراقب باشم خوابم نبره، حتی اگر کنار «پلِ خواب» باشم!
