بعضی آدم‌ها شبیه برگ‌هایی نیستند که تا آخرِ پاییز، محکم به شاخه بمانند.
بعضی برگ‌ها زودتر جدا می‌شوند؛
در میانه‌ی تابستان، میانِ روزهای سبز، وقتی هنوز هیچ‌کس باور ندارد زمانِ رها کردن رسیده باشد.
دیگران نگاهشان می‌کنند و با ترحم می‌گویند:
«چقدر زود سقوط کرد…»
«چقدر تنها شد…»
«چقدر ترسناک است که آدم بی‌پناه بماند…»
اما حقیقت این است که پاییز، دیر یا زود، به سراغِ همه می‌آید.
هیچ برگی برای همیشه روی شاخه نمی‌ماند.
فقط بعضی‌ها زودتر حقیقتِ ناپایداری را می‌فهمند.
همه‌ی آدم‌ها قرار نیست نسخه‌ای واحد از خوشبختی داشته باشند.
همه قرار نیست خانه‌ای آرام، رابطه‌ای کامل، یا نظمی قابل‌تحسین بسازند و تا ابد در همان قاب بمانند.
بعضی‌ها میانِ بی‌سروسامانیِ زندگی، نفسِ عمیق‌تری می‌کشند.
بعضی روح‌ها در چهارچوب‌ها پژمرده می‌شوند، اما در رهایی زنده می‌مانند.
ما سال‌ها تلاش می‌کنیم حقیقتِ هستی را نادیده بگیریم؛
این حقیقتِ ساده و تلخ را که ذاتِ جهان، رفتن است.
می‌خواهیم برای همیشه نگه داریم:
آدم‌ها را،
عشق‌ها را،
جوانی را،
امنیت را،
و حتی خودِ زندگی را.
اما پایانِ راه برای همه یکی‌ست:
روزی می‌رسد که باید همه‌چیز را زمین گذاشت؛
تمامِ سروسامان‌ها،
تمامِ نقش‌ها،
زن و شوهر بودن،
پدر و مادر بودن،
دوست داشتن و دوست داشته شدن…
و در نهایت، انسان با دستانی خالی از دنیا می‌رود؛
درست مثل برگی که بعد از تمامِ مقاومتش،
آخرِ سر خودش را به باد می‌سپارد.
زحل .س. ر
زحل . س. ر
