
اخیراً پستی در ویرگول منتشر کردم با عنوان «مکن که مظلمهٔ خلق را جزایی هست» و در آنجا چیزهایی نوشتم که خشم فقیهی! به نام سپهر اکبریان را برانگیخت. از این رو، اکبریان هم پستی منتشر کرد با عنوان «هوای آلبانی چطوره؟» تا عقدههای روانیاش را در آن تخلیه کند. جالب اینکه او در بیوگرافی خود نوشته است: «یک عاشق فلسفه و ریاضیات و فیزیک؛ یک فرد شکاک، یک منتقد» اما از افکار مشوش و نثر بچگانهاش پیداست که ردای «منتقد و شکاک» برازندهٔ قامت کوتاه او نیست.
اولاً) بنده در ایران زندگی میکنم و به ایرانی بودن خود نیز مفتخرم. برخلاف آنها که دفاع از سوریه و لبنان را مقدم بر حفظ خاک ایران میدانند! (به سخنان مهدی طائب در سال ۱۳۹۱ رجوع کنید.)
ثانیاً) اگر حقارتنامهٔ این «متفکر بزرگ» را بخوانید، خواهد دید که زیر پست او کامنت گذاشته و بهصراحت نوشتهام: «شما هنوز آداب نقادی و پرسشگری را بلد نیستی.» چراکه آدمی نمیتواند با تحقیر و توهین و برچسبزنی و فرافکنی به مصاف مخالفانش برود، و همزمان ادعا کند که رویکردی فلسفی را در پیش گرفته است.
ثالثاً) انصاف حکم میکند که وقتی به انتقاد از مخالفانت میپردازی، نام آنها را در نوشتهات ذکر کنی تا خواننده بتواند به آرای او «دسترسی بیواسطه» داشته باشد. چرا این کار ضرورت دارد؟ فرض کن که تو مطلب مرا تغییر داده یا تحریف کردهای. مخاطب چگونه بفهمد که اصل نوشته کجاست و محتوای آن چیست؟ فکر نمیکنم که ذکر نام این صفحه (رهروی در سرزمین تاریکی) کار سختی باشد.
باری، من در پست قبلیام نوشته بودم: «کسانی که با کلت و دوشکا به خیابان آمدند و چشم معترضان را نشانه گرفتند، نباید به مردمی خُرده بگیرند که تنها سلاحشان مشت و لگد است.»
این جمله به مذاق آقای «عاشق فلسفه» خوش نیامده و در پاسخ نوشته است: «اون ضارب خودش قبلا تو نیروی انتظامی بوده. چیه؟ شوکه شدی؟ آره جاها عوض شده همانی که قبلا کلت و دوشکا (هوای آلبانی چطوره؟ دوشکا کجا بود؟ جیره خوار!) داشت. چی شد؟ مامور سابق نیروی انتظامی بیاد زن محجبه کتک بزنه شما شاد میشید، نه؟»
و اما پاسخ بنده:
یک) ادعای تو این است که «اون ضارب خودش قبلا تو نیروی انتظامی بوده»، اما نگفتهای که این نکته مهم را در کدام سایت یا منبع معتبر یافتهای. این لینک را باز کن تا به خبرگزاری فارس (منبع موثق اخبار!) منتقل شوی. سپس بگو که کجا نوشته است: «اون ضارب خودش قبلا تو نیروی انتظامی بوده»؟!
دو) به نظر میرسد که سپهر اکبریان در مملکت خودمان زندگی میکند. بنابراین حتماً از حوادث آبان ۹۸ اطلاع دارد. پس باید اسم «نیزار ماهشهر» را شنیده باشد. من از او میپرسم که باز هم اشارهٔ من به سلاح «دوشکا» عجیب و نامفهوم است؟
سه) هیچکس با دیدن تنازعاتی که میان مردم عادی و طرفداران حکومت در جریان است، خوشحال نمیشود. اما میتوان انتظار داشت که چنین حوادثی در جامعه رخ دهد. چراکه شما همواره در حال سرکوب معترضان بودهاید و بدیهی است که خودتان هم، دیر یا زود، قربانی چرخهٔ خشونت شوید. پس یا باید سرکوب را متوقف کنید یا منتظر واکنش مردم باشید، نه اینکه هنگام وقوع چنین حوادثی از زمین و زمان گلایه کنید. به قول سعدی:
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند،
بانگ و فریاد برآری که مسلمانی نیست
چهار) استاد بلامنازع فلسفه در جایی دیگر نوشته است که ما (منتقدان حکومت) معتقدیم: «اسلام مشتی خرافات بیشتر نیست.» آیا سقراط روزگار ما نمیداند که بسیاری از مخالفان نظام (نظیر فاطمه سپهری) زنانی مسلمان و محجبه هستند یا خودش را به نادانی زده است؟ اتفاقاً ما کوچکترین خصومتی با اسلام و حجاب نداریم، بلکه با اسلام سیاسی و حجاب اجباری مخالفیم. آرزوی ما این است که باحجاب و بیحجاب بتوانند با صلح و صفا در کنار هم زندگی کنند، مسلمان و غیرمسلمان نیز.
پنج) «جیرهخوار» صفتی است که برای توصیف حکومتیها به کار برده میشود. هنوز نفهمیدهای که آنچه ما را (عقیده ما را) از یکدیگر متمایز میکند، ادبیاتمان است؟ اگر هم کلمهٔ دیگری پیدا نکردهای تا مرا بدان ملقب کنی، احتمالاً خزانهٔ لغات اندکی داری؛ که از یک فرد کتابخوان و اهل مطالعه بعید است!
اما میرسیم به اراجیفی که اکبریان در پاسخ به کامنت من نوشته است:

یک) چه کسی گفت که آمریکا و فرانسه و... مخالفان خود را سرکوب نمیکنند؟ چرا؛ اتفاقاً سرکوب میکنند و کار آنها هم بهشدت مذموم است. اما میزان سرکوب در آنجا بیشتر است یا اینجا؟ در ضمن، هیچکدام از این حکومتها ادعا نمیکنند که نمایندهٔ خدا روی زمین هستند.
دو) مگر آمریکا شیطان بزرگ نبود؟ از شیطان بزرگ تقلید میکنید؟ راستی، در آنجا فقط پلیس سرکوبگر وجود ندارد؛ امنیت شغلی و درآمد بالا و آزادی رسانه و حجاب اختیاری و خیلی چیزهای دیگر هم وجود دارد.
سه) ظاهراً آقای اکبریان به «سندرم خنده» مبتلا هستند و هر موضوع جدی را شوخی میانگارند. بیماری نادری که گویا به سیاستمدارهای کشورمان هم سرایت کرده است. مبتلایان به این بیماری گمان میکنند که موضوعاتی نظیر فقر و محرومیت و قتل و تبعیض و تجاوز و بیعدالتی و... خندهدار هستند! همین جماعت، خود را پیرو قرآن و چهارده معصوم نیز میدانند. این است ریاکاری با روکش وقاحت!

یک) تعداد پستهایی که من در ویرگول منتشر کردهام، شاید به تعداد انگشتان یک دست هم نرسد. بنابراین مطالعهٔ آنها کمتر از ده دقیقه طول میکشد. از نامبرده تقاضا دارم که آنها را دوباره بخواند و سپس بگوید که من کجا و چگونه از همجنسبازی دفاع کردهام. افزون بر این، مردم معترض هم در اعتراضات ۱۴۰۱ شعاری ندادند که در حمایت از منحرفان جنسی باشد.
دو) معنای تناقض در لغتنامهٔ دهخدا: «اختلاف دو قضیه است به حسب ایجاب و سلب؛ چنانکه صدق یکی مستلزم کذب دیگری گردد.» بر این اساس، وجود تناقض در گفتار سپهر اکبریان آشکار است. زیرا کسی که ادعای مسلمانی میکند و خود را پیرو احکام قرآن میداند، اصولاً نباید مرتکب گناهان کبیره شود یا به دفاع از کسانی برخیزد که مرتکب گناهان نابخشودنی شدهاند.
سه) شما (طرفداران نظام) ادعا میکنید که بیحجابی زنان «عفت عمومی» را به خطر میاندازد و حکومت وظیفه دارد که با آن مقابله کند. سوال: مقابله با بیعفتانی نظیر ثقتی و حقشناس و... جزء وظایف حکومتتان نیست؟ مگر در شرع اسلام نیامده که مجازات لواطکاران اعدام است؟ پس چرا ثقتی لواطکار را اعدام نمیکنید؟

یک) وقتی که میگویم در دام قیاس معالفارق افتادهای، منظورم همین است. داستان موادفروش چه ربطی به بحث ما دارد؟ در ضمن، آیا ماجرای مهسا امینی در روزنامه شرق و اعتماد و هممیهن و آفتاب یزد و... بازتاب رسانهای نداشت؟ حرف رسانههای مجاز داخلی را هم قبول نداری؟
دو) اینکه میگویی «شما نمیتوانید مخالفت بکنید با این رسانهها» نوعی مغالطه نیست؟ سوال: حالا که من برای پیدا کردن اخبار موثق به سراغ این رسانهها میروم، باید صحت همهٔ اخبارشان را چشمبسته قبول کنم؟ آقای فیلسوف! مگر انسان نباید در مواجهه با هر چیزی «نگاه انتقادی» داشته باشد؟
سه) اگر درست فهمیده باشم، تو میگویی که اخبار رسانههای خارجی «یکسره» دروغ است. باشد؛ من نگاه مطلقگرایانهٔ تو را میپذیرم. اما تجربه نشان داده است که این رسانهها هرچه باشند، صادقتر از فارسنیوز یا صداوسیما هستند. سقوط هواپیمای اوکراینی را که یادت هست؟ چه کسی میگفت که سپاه بیگناه است و دیگران مقصرند؟
چهار) جنابعالی فرض کن که من سوفیست و ریاکار و... هستم. قبول است. اما ربط این موضوع به ادبیات مستهجن و توهینآمیز تو چیست؟ چگونه خودت را عاشق فلسفه میدانی، وقتی هنوز نفهمیدهای که فحش و هتاکی در یک «گفتوگوی سالم» جایی ندارد؟