از خودم میپرسم چرا زنده ام؟ فکر میکنم اما دلیلی پیدا نمیکنم انگار از خودم ناامید شدم از خودم خسته ام از رویاهام خستم از نفس کشیدنم خستم از زنده بودن خستم از ادامه دادن خستم...
ولی مگه مرگ حق نیست؟ خب شاید یکی زودتر احتیاج داشته باشه حقش رو بگیره شاید یکی دیگه هیچی نخواااد شاید یکی واقعا رسیده به تهش! مگه حتما باید عمرت تموم شه که رسیده باشی به ته؟ نه بعضی وقتا آدما زودتر از اون چیزی که حتی خودشون تصور میکردن تموم میشن!
مردن آسون نیست اصن! وقتی میبینم بعضیا چقدر راحت در مورد اونایی که خودکشی کردن نظر میدم حرصم میگیره..اون واقعا نمی‌خواسته بمیره! آخه مگه چیزی مهمتر از جون آدم هست؟؟ اما شاید انتخاب دیگه ای براش نمونده! مطمئن باش اون قبلا همه راه حل ها رو زیر و رو کرده! اما هر چی سنجیده و حساب کتاب کرده تهش دیده زورش فقط به همین میرسه!
به دنیا اومدن اجباری! زندگی اجباری! مرگ اجباری! تا حالا دقت کردین ما هیچ حق انتخابی نداریم؟؟. خانواده اتو خودت انتخاب کردی یا محل زندگی تو؟قیافتو یا ژنتیکت رو؟؟ حتی اسمت و دین ات رو هم خودت انتخاب نکردی! تو توی یه دنیای کثیف فقط یه بازیچه ای! یه عروسک خیمه شب بازی! زندگی ات لذت بخشه؟ خوشبحالت حالشو ببر اما این لذت رو هم خودت انتخاب نکردی! اوج حق انتخابت اینکه موهاتو بلوند کنی یا مشکی بزاری!
داستان من داستان شخصیه که روحش اسیر جسمش شده! اون روح خسته اس! نیاز به پرواز داره!! اما این جسم بی ارزش اسیر دست و بالش رو بسته! باید این روح آزاد بشه تا بتونه پرواز کنه و اوج بگیره! آخه اونم حق زندگی داره!...
