
در آینه مینگرم
آه میکشیدم
آری این منم،
چهرهی فرسوده و شاید
غمگین،
کسی در این حوالی نیست؟
چقدر تنها شدهام.
چه شتابان میگذرد
عمر بیحاصل و چه کند
میگذرد روزهای
بیتو بودن.
حواسم هست،
کسی نگرانِ دستهای
خستهی من نیست.
میدانم حتی
اگر خاموش شوم،
خانهی کسی تاریک
نخواهد شد.
من خوب میدانم
بود و نبودِ من
فرقی برای مردمِ
این سرزمین ندارد.
پس تو گوش کن!
عشق را جایی
جستجو کن که
اگر روزی نبودی
معشوق فردایش را
قربانیِ امروز کند
برای بازگشتِ
دوبارهی <تو>
#زهرا-چنانیزاده-۱۴۰۵