
من به مُبهمترین
حادثهی عشق
گرفتار شدم.
سایهاش، تیره و تار،
رد پایش همهجا هست.
حضورش بیرنگ و چه
زیباست،
صدایش در گوش.
عشق آوازِ قشنگیست
میانِ من و تو، ولی
افسوس که این راه
ندارد مقصد.
من به آینهی خودم
مینگرم و تو از دور،
حبابی که مرا
میخوانی.
ترس و تردید،
دلم را لرزاند.
من به مُبهمترین شکل
مجازات شدم، و چه
اندوهِ بزرگیست.
تو از دور
مرا مینگری.
شاعر: زهرا چنانیزاده-۱۴۰۵