
گفتم، اگر خدا باز عمری
دگر به او داد،
پایِ برهنه این بار
سویِ حسین بیایم.
من در مسیرِ تردید
بینِ نبود و بودن،
با خود چهها که گفتم
او با نفس بیاید.
وای از خیالِ باطل
او بیخبر زِ معشوق،
بالی گشود تنها،
رفت از زمین به بالا،
سویِ خدایِ سبحان
تا با سحر بیاید.
در خواب دیدم
او را، خندان زِ این
جدایی
معشوقِ دیگری یافت
در عالمِ نورانی.
گفتم که یار برگرد
بیتو زمین چه خالیست
گفت، از خدا نخواهید
برگشتنم سزا نیست
عمری دگر در اینجاست،
با عشق و جاودانیست.
شاعر: زهرا چنانیزاده ـ ۱۴۰۵