خستم

من به بغضی

که بلعیدم و هر گاه

به یادش

تپشِ قلبِ خودم را شنیدم،

خستم.

من به درگاهِ خدایم

دم‌به‌دم آه کشیدم،

خستم.

من به اندوهِ جهانم

گره خورده‌ست زبانم،

خستم.

شاید از دور نشانی،

ندهد عمر امانی،

برسد روزِ وداعم،

دمی از عشق نگفتم،

خستم.


شاعر: زهرا چنانی‌زاده ـ ۱۴۰۵