
جانانِ من،
شتابان، به کجا میروی؟
آخرِ این راه بنبست است.
من سالهاست میکوشم.
جانانِ من، آرام قدم بگذار؛
عشق در همین حوالیست.
شاید لابهلایِ یک کتاب،
شاید در خانهیِ پدری.
عشق را جستوجو نکن،
او سرزده واردِ زندگیِ تو میشود،
حتی بدونِ در زدن و تو،
آنگاه میسپاری
حرمتِ قلبت را
به دستِ معشوق.
آری، زیباست
قدم زدن در فصلِ پاییز،
کنارِ یک دوستِ ماندگار.
پس بخند؛ این جهان
ارزشِ حیران بودنِ تو را ندارد.
شکوفه کن،
من به امیدِ
روزهایِ خوبِ با تو بودن
زندهام.
شاعر-زهرا چنانیزاده-۱۴۰۵