
گفته بودی،
مرا خوب میشناسی؛
حتی اگر در سکوتی
عمیق فرو رفته باشم.
گفته بودی،
بیآنکه سخنی بگویم،
حرفهایِ دلم را میشنوی.
ای دوست،
تو آیا شنیدی
صدای فرو ریختنِ
دیوارهایِ آجریِ
خیالم را؟
من سالهاست آنها را
در وجودم ساخته بودم.
تو آیا شنیدی؟
من بارها و بارها
صدایت کردم!
همان وقتها که
خندههایت را در
خیابانها،
رفتگرانِ
شهر میشنیدند.
آنها تو را مست
خطاب میکردند.
ولی، افسوس،
تو مست نبودی.
تو در افکارِ زنگزدهی
ذهنت، فرو رفته بودی؛
مثلِ یک باتلاق
که همهچیز را در خود
میبلعد،
بیآنکه آب یا خاک را
بدنام کند.
شاعر: زهرا چنانیزاده ـ ۱۴۰۵