
چه روزگارِ عجیبیست.
اگر چنین بماند،
تباه خواهیم شد.
تمام مسیرها هموار،
گویی که در باتلاقِ
زندگی دستوپا میزنیم.
من در حیرتم،
مبادا در این بیمهریها
عاشق شویم.
به عشق بگویید،
کولهبارِ سنگینی بر دوشِ ماست.
سهمِ ما از این عمر،
دویدن و هرگز
نرسیدن به مقصود است.
به عشق بگویید نرنجد،
گاهی نمیشود.
زنده بودنِ مردمِ این سرزمین،
خوردنِ تکهنانی بیش نیست.
آنها میدانند
حریمِ حرمتها شکسته،
و چه سخت است
نادیده گرفتنِ بغضهای
نیمهجانِ مردمِ شهرم.
شاعر ـ زهرا چنانیزاده ـ ۱۴۰۵