
من از اندوهِ یک خانه
کجا جویم دو پروانه؟
من از اندوهِ این تکرار
گریزانم زِ کاشانه،
من آن برگِ زمینگیرم
که از پاییز جان کندم،
به عابرها بگو آرام
نَهَن پا، من همان
زیرم
صدایِ خشخشِ عمرم
به گوشِ خلق میآید،
صبوری کن،
اگر گاهی،
شدی مبهوتِ تقدیرم.
#زهرا_چنانیزاده