
با خیالش بیخیالِ عالمم
با وجودش بینیاز از همدمم
با نگاهش میشود
خوشحال بود
در هوایش میشود
بالی گشود
او تبسّم میکند
در آسمان
میشود باران
بریزد بر جهان
او خدایِ
ماه و خورشید و فلک
گر نباشد، کی شود
آسوده جان؟
عمرِ ما کوتاه و او بیانتها
ما که رفتیم
او همینجا
هم صداست.
میسپارم دل
به دریایِ دلش
او یقیناً ناخدایِ
بندههاست
شاعر: زهرا چنانیزاده
۱۴۰۵