از دری دیگر

ای رفیقِ روزهای خوبِ من،

گاه‌گاهی یادی از ما می‌کنی؟

از همان کوچه که با هم رفته‌ایم،

یا از آن عهدی که با هم بسته‌ایم؟

ای رفیق، از من خبر داری چه شد؟

بعدِ تو، این عمر بی‌بنیاد شد.

سهمِ من از زندگی فریاد شد.

با خدایم گفت‌وگوها می‌کنم؛

می‌شنید، امّا چرا او لال شد؟

کفر می‌گویم، نگو کفتار شد!

شاید از حرفم کمی دلخور شود،

می‌دهد پاسخ به این گفتار شد؟

او عزیز است و

من از او پُرنیاز؛

شاید این بار از دری دیگر

کنم آغاز این سوز و گداز.

شاعر: زهرا چنانی‌زاده

۱۴۰۵