
برای لحظاتی در قفس باز شد. نسیمی خنک صورتم را نوازش کرد، چشمانم از خوشحالی برق زد و انگار بعد از سالها نفسی تازه کردم. تا بال زدم و خواستم از قفس بیرون بروم، دستی آمد و دوباره مرا بیرحمانه به داخل قفس پرت کرد.
دوباره شکستم. یک لحظه احساس کسی را داشتم که دوباره خوشبختی به سراغش آمده و میتواند به هر آنچه دوست دارد برسد. قرار است دوباره آرزوهایش را زندگی کند.
سالهاست در کنج قفسی دلگیر، روحم چون پرندهای اسیر به زنجیر کشیده شده است. نامش کلمهی ممنوعهای در خانهی ماست. بالهایم که روزی شوق پرواز داشتند، حالا با بندی نامرئی، بیرحمانه بسته شدهاند. در این سیاهچالهی انزوا، هر تپش قلبم نوای اندوهی بیپایان است. حسرت رهایی، چون زخمی عمیق بر دلم نشسته و اشکهای خاموشم هر لحظه بیصدا گونههایم را نوازش میدهند.
کاش میتوانستم فریاد بزنم، اما حتی نای نالهای هم ندارم. در این قفس تاریک، تنها صدای نفسهای غمگینم به گوش میرسد که هر دم، حکایت از درد بیپایانی دارند. آه، چه کسی مرا از این کابوس رهایی خواهد بخشید؟
دیشب احساس کردم قلب خانم کاپوچینو دیگر نمیزند. دوباره از دستش دادم.دوباره به سوگ عزایش نشستم و دوباره تنهایم گذاشت...
آه از آن روزی که قلم در برابر موج احساسات بیدفاع میشود و نمیتواند عمق دردم را بیان کند.
گاهی از نوشتن هم متنفر میشوم...
☕ @Miss_Cappuccino ☕✨✍️