
صدای جیغ بنفش زهرا هنوز تو گوشمه، انگار همین دیروز بود. وسط یه پیکنیک درست و حسابی، با یه جاروی پلاستیکی صورتی داشت مثل یه سوپرمن دنبال آشغالها میدوید. کی فکرشو میکرد یه روزی دلم برای همین دیوونهبازیاش تنگ بشه؟
زهرا یه موجود عجیب بود. یه زنجانی اصیل که بوی وایتکس از سر و روش میبارید. خونش همیشه برق میزد، انگار نه انگار یه پسر شیطون داشت که هر لحظه ممکن بود یه خرابکاری جدید به بار بیاره. من برعکس اون، یه آدم ریلکس و بیخیال بودم. همیشه بهش میگفتم اومدیمپارک خستگی در کنیم تو باز جارو دست گرفتی میخوای دور و اطراف رومرتب کنی؟ ول کن بابا بریمخونه به اندازه کافی کار داریم بشین خستگی در کن.
ما دو تا دوستِ عجیب و غریب بودیم. دوست؟ شاید هم بیشتر. واسطهی این "دوستی" عجیب، همسرهامون بودن. همسر من و همسر زهرا همکلاسی بودن و اینطوری شد که یه رابطهی خانوادگیِ غیرمنتظره شکل گرفت.
ما دو تا اردیبهشتی خودرای بودیم، ولی زمین تا آسمون با هم فرق داشتیم. اون عاشق تجملات و چشم و همچشمی بود، من از این چیزها فراری بودم. اون نگران بود بقیه در مورد خونش چی فکر میکنن، من برام مهم نبود کسی از سلیقهم خوشش بیاد یا نه. ولی با همهی این تفاوتها، یه چیزی بین ما بود که نمیذاشت رابطهمون سرد بشه. یه جور صمیمیت بیقید و شرط.
با اینهمه تفاوت، یه چیزی بین ما بود که دوستش داشتم. وقتی با زهرا بودم، یه ورژن دیگه از خودم رو حس میکردم. یه ورژن شاد، بیخیال و بیپروا که انگار هیچ غمی توی دنیا نداره. میتونستم ساعتها بخندم، مسخرهبازی دربیارم و از ته دل شاد باشم.
منکنار زهرا خانمکاپوچینو سرزنده بودم.
اون و شوهرش مدام سر چیزهای الکی دعوا میکردن، حتی جلوی ما. این دعواها همیشه سوژهی خندهی ما بود. شوهرش از وسواسی بودن زهرا شاکی بود و زهرا هم از بیخیالی اون. ولی ته دل هردوشون میدونستن که همدیگه رو دوست دارن.
بعد از به دنیا اومدن پسرهامون، رابطهمون صمیمیتر شد. با هم سفر رفتیم، با هم خندیدیم، با هم گریه کردیم. یه بار شمال بودیم، زهرا توی ۱سال و ۸ماهگی مصمم بود که پسرش رو از پوشک بگیره.یک پسر لجباز و لوس داشت. هرکاری میکرد بچه بره دستشویی نمیرفت. آخر توی همان دستشویی زن و شوهر شروع کردن به دعوا. ما توی حیاط داشتیم بادمجان کبابی درست میکردیم برای میرزاقاسمی. وقتی صدای جروبحثشون رو شنیدیم از خنده روده بر شدیم. دعوا سر چی؟ سر دستشویی نکردن پسر ۱سال و نیمه... الان که دارممینویسم نیشم تا بناگوش باز شده.😄 آخر رفتم پادرمیونی کردم و آشتیشون دادم. اما اون سفر رو زهرمارمون کردن😄
تا پنج سالگی پسرهامون رابطهی خیلی خوبی داشتیم، اخه پسر من و پسر زهرا هم سن و هماسم بودن. اما یه دفعه همهچی خراب شد. یه دعوای احمقانه بین مردا و یه نامردی باعث شد همهی اون خاطرات خوب از بین بره... هنوزم نمیدونم چی شد. فقط میدونم که بعد از اون دیگه هیچوقت نتونستیم مثل قبل باشیم.
الان یه دوست خانوادگی دیگه دارم. مرضیه یه زن خیلی خوب و مهربونه، ولی هیچوقت نتونسته جای زهرا رو برام بگیره. با مرضیه من یه آدم سنگین و رنگینم. یه استاد اخلاق که همیشه مراقب حرفهاشه. یه کسی که همیشه مرضیه باهاش مشورت میکنه تا راه و چاه زندگی رو یاد بگیره. برای مرضیه یه مونسم توی روزای غربت، آخه اون اینجا کسی رو نداره جز چندتا خواهرشوهر. مرضیه رو دوست دارم ولی با زهرا... با زهرا من "خانم کاپوچینو" بودم.
گاهی تو دلم میگم: زهرا، با اون همه ایراد و اخلاقهای عجیب و غریبت، دلم برات تنگ شده. دلم برای خندههای بیدلیل، برای مسخرهبازیها و برای اون حس آزادی که وقتی با تو بودم داشتم، تنگ شده. نمیدونم الان کجاست و چیکار میکنه. شاید داره بازم خونهشو برق میندازه و به دستپخت بقیه ایراد میگیره. ولی هرجا که هست، امیدوارم خوشحال باشه. چون اون تنها کسی بود که میتونست "خانم کاپوچینو" رو توی وجود من زنده کنه
پ ن: ای روزگاااااارررر