
چهل روز گذشته بود... چهل روز از آن ظهر خونین، که آفتاب از شرم، پشت ابرها پنهان شد، و فرات، از دیدن لبهای خشک حسین، بیتاب شد.
در آن روز، پیرمردی با چشمانی نابینا، اما دلی روشنتر از هزار ستاره، قدم به خاک کربلا گذاشت. جابر بن عبدالله انصاری بود... یار پیامبر، عاشق حسین.
با عطیه همراه بود، و هر گامش، بوی دلتنگی میداد. به فرات رسید، غسل کرد، لباس پاک پوشید، و با دستانی لرزان، به سوی تربت حسین رفت.
عطیه گفت: «ای جابر، اینجاست... اینجاست که پیکر پارهپارهی حسین افتاد...» جابر نشست... دست بر خاک گذاشت... و با صدایی شکسته گفت:
«السلام علیک یا اباعبدالله...
السلام علیک یا بن رسولالله...
السلام علیک یا سبطالهدی...»
سکوت بود... و صدای گریهی جابر، که با باد میرفت، و به گوش فرات میرسید.
لحظهای گذشت... جابر، سرش را بالا گرفت، اشک از چشمان نابینایش جاری بود. با صدایی بغضآلود گفت:
«یا حسین... چرا جواب سلامم را نمیدهی؟ مگر نشنیدی؟ مگر نگفتی که زائر را پاسخ باید داد؟ منم، جابر... آمدهام از مدینه تا کربلا، فقط برای یک سلام... فقط برای یک جواب...»
سکوت سنگینتر شد... و جابر، با صدایی شکسته، خودش پاسخ داد:
«آه... یادم رفت... تو سری در بدن نداری... تو را بیسر، بر خاک انداختند... تو را با لب تشنه، بییاور، در میان تیر و نیزه، تنها گذاشتند...»
سپس گفت: «شهادت میدهم که تو بر عهد خدا وفا کردی... نماز را برپا داشتی... جانت را در راه حق دادی... و مظلومانه، بییاور، در دل خاک خوابیدی...»
جابر گریست... گریست آنچنان که عطیه گفت: «ای جابر، بس است... جانت میرود...» اما جابر گفت:
«نه عطیه... این خاک، بوی حسین میدهد... بگذار اشکم، غسلِ دل باشد... بگذار با گریه، به حسین سلام دهم...»
و آن روز، اولین زائر، با اشک و آه، زیارت اربعین را آغاز کرد...
پ ن: التماس دعا...
پ ن: